Klik hier, scan en ontdek meer

Vorig jaar werd Nora Gharib voor de eerste keer moeder van dochtertje Chams. Voor de actrice en presentatrice zorgde de gezinsuitbreiding voor een andere manier van leven. “Ik ben tot mijn eigen verrassing enorm gestructureerd geworden”, zegt ze over haar huidige levensstijl.

door: Tom Vets

Is het moederschap de moeilijkste rol die je al op je bord kreeg?
Nora Gharib: “Zeker en vast. Ik heb ook ingezien dat moeder staat voor moe-der. Moe dat ik al geweest ben! Het is niet dat ik het heb onderschat, maar ik wist blijkbaar niet wat het moederschap exact inhield. Je denkt op voorhand dat allemaal wel een beetje te kunnen inschatten omdat je het ziet bij anderen: eten geven, in bad stoppen, pampers verversen, omkleden… Maar het is zoveel meer.”

Ben je daardoor anders in het leven gaan staan?
“Ik ben iemand geworden die alles perfect op orde wilt voor zijn kind. Terwijl ik vroeger verre van een controlefreak was. Maar nu moet alles bij ons thuis op zijn vaste plek liggen. Alles is opgeruimd, geordend en gerangschikt. Ik leef gestructureerder dan ooit, terwijl ik vroeger compleet het tegenovergestelde was.”

Bezorgt Chams je meer stress?
“Nee. Maar ik weet wel beter wat ik wil en wat niet. Ik ben mijn eigen manager. Als er nu een aanbieding komt voor een leuk programma, laat ik direct mijn eisen weten. Vroeger was ik in die zaken inschikkelijker. Soms waren er bepaalde dingen waarmee ik moeite had, maar toch deed om niet als moeilijk mens over te komen. Maar als je een baby hebt is tijd een kostbaar goed. Ik wil geen tijd meer spenderen aan prutsen terwijl ik voor Chams kan zorgen.”

Spookt het meer door je hoofd dat je nu ook een extra mondje moet voeden?
“Niet echt. In televisieland heb je zelden of nooit constant werk. Je zit vaak een paar weken thuis. Ik verdien voldoende om daarover niet te stressen. Als ik op een jaar enkele grote projecten doe, verdien ik evenveel als de gemiddelde Belg. Ik ben blessed op dat vlak. Daarnaast heb ik het geluk samen te zijn met een man die ook een vaste job heeft. Hij verdient meer dan genoeg voor ons drie. Wat ik verdien beschouw ik als een leuke extra. Dat is natuurlijk niet zo. Het is een volwaardige bijdrage. Maar zo bekijk ik het.”

Werd je sinds Chams er is emotioneler?
“Jaaa! (lacht) De hormonen, hé. Ik ben ook gevoeliger. Niet dat ik sneller boos of geïrriteerd ben. Ik heb het over echt huilen. Dat doe ik meer dan vroeger. Alle miserie die er in de wereld gebeurt en verschijnt op televisie of in de bladen projecteer ik op Chams. Onlangs zat er een kind enkele dagen onder het puin na een aardbeving. Als je mama bent, kan je je beter inbeelden hoe dat kind zich voelt en welke impact zo’n drama heeft op haar omgeving.”

Recent had je je eerste grote acteerrol in Black-Out. Ben je als actrice al op je gemak?
“Het voelt niet aan als een natuurlijke habitat. Maar mijn geluk is dat ik telkens op de set sta met de grootste namen van Vlaanderen. Als je figuren als Geert Van Rampelberg of Matteo Simoni als tegenspelers hebt, trekt dat je eigen acteerniveau ook de hoogte in. Het heeft ook het gevoel versterkt dat ik hierin wil voortgaan.”

Krijg je als gekleurde vrouw nog vaak vragen om stereotiepe personages te spelen?
“Het komt voor, maar ik heb er

niet altijd een probleem mee. Patser was losjes gebaseerd op ware feiten. Dan heb ik er geen probleem mee om een criminele allochtone te vertolken. Maar aanbiedingen om voor de zoveelste keer een prostituee of een terroriste te spelen, louter vanwege mijn huidskleur, zie ik niet zitten.”