“Verbouwen is een aanslag op je privéleven”

Op de laatste dag van vorig jaar werd Kobe Ilsen 40 jaar. Op korte tijd viel zijn leven in de plooi. Zijn vriendin Sara zal hem later dit jaar een eerste kind schenken, en met zijn grote liefde verhuisde hij onlangs van een appartement in de stad naar een huis met tuin. “Door mee te helpen met de aannemers hebben we flink wat geld kunnen uitsparen.”

Hoe bevalt jullie nieuwe stek?
Kobe: “Mijn vriendin en ik wonen voortaan in Zwijndrecht. En dat bevalt prima. Ik ben tenslotte een kind van hier. Qua ligging kan je niet beter zijn. Door het PFOS-schandaal is Zwijndrecht voor sommige mensen een hellhole geworden, na Molenbeek. Maar de levenskwaliteit is hier best hoog. Onlangs las ik over enkele gemeenten in de Rupelstreek waar PFOS-waarden ook hoog zouden zijn. Waar op den duur kan je nog gezond wonen?”

Heb je dan geen schrik voor die vervuiling?
“Mijn grootmoeder heeft ook in Zwijndrecht gewoond, en is gestorven aan maag- en slokdarmkanker. Is er een verband? Dat valt niet te zeggen. Andere familieleden die dicht bij de fabriek wonen zijn al in de negentig. Het is moeilijk om het ene aan het andere te linken. Wat je wel voelt is kwaadheid bij de mensen. Waarom kon dit zo lang verborgen blijven en hoe komt het dat zulk bedrijf daarmee wegkomt? Ik herinner me nog als kind dat het al werd afgeraden om groenten uit eigen tuin te eten. We zitten hier sowieso dicht bij de haven, tussen de E34 en de E17.”

Verbouwingen lijken nooit vlot te verlopen. Heb je dat ook ervaren?”
“Ik kan niet ontkennen dat ik meermaals heb gezucht. Zo kon ik er niet mee lachen dat enkele werklui het gazon helemaal naar de verdoemenis hebben gereden door hun voertuigen. Bovendien zijn we in snelheid gepakt door de zwangerschap van Sara. De kinderkamer moet nu sneller dan gepland in orde worden gebracht. Er is ook een badkamer die we tegen de grote dag nog in orde willen hebben zodat we in alle comfort kunnen douchen.”

Kwamen de aannemers altijd op tijd opdagen?
“Dat viel goed mee. Maar de werken duurden langer dan verwacht en het budget is ook fiks overschreden. Ik heb soms de indruk dat mensen denken – door onze connecties via de televisie- dat wij altijd een handig iemand kennen die problemen oplost. Ik nam ook zelf het heft in handen. Tussen alle drukke bezigheden voor televisie heb ik mee op de werf gestaan.”

Ben jij dan iemand die elektriciteit kan leggen én muren strak trekt?
“Dat nu niet. Tegenwoordig is het ook meer domotica dan puur elektriciteit. Maar dergelijke klussen zijn geen rocket science. Iedereen is in staat om de bezetting van een muur te kloppen, of een gyproc muur vast te houden. Als er dan een vakman in je buurt is om die muur loodrecht in een profiel te vijzen kan er niks fout lopen. Ik heb vaak tegen de aannemers gezegd dat ze wat minder volk moesten meebrengen zodat ik mijn steentje kon bijdragen. Zo hebben Sara en ik toch een aanzienlijk bedrag kunnen uitsparen. Al bij al is alles vlot verlopen maar ik spreek niet tegen dat dergelijke periode een aanslag is op je privéleven. Geruime tijd stond alles in het teken van die verbouwing, en moesten andere pleziertjes wijken.”

Heb je ook nog iets te zeggen over de inrichting of is dat het exclusieve terrein van je vriendin?
“We doen dat samen. Maar zij heeft andere voorkeuren dan ik. Hier en daar staat er een meubel dat niet mijn smaak is, en zij vindt dat het immens grote computerscherm té prominent in het huis staat. Maar daar wil ik niet van afwijken. Bon, het is nu nog allemaal netjes. Wie weet wat voor een slagveld het wordt eens de baby er is. Al denk ik dat het wek zal meevallen. Ik ben niet iemand die gehecht is aan veel materiële spullen. Ik kan makkelijk dingen weggooien en eigenlijk hebben wij niet zo veel spullen.”

Met die nakende gezinsuitbreiding staat je een bijzonder jaar te wachten. Hoe kijk je daarnaar?
“Ik sta met grote bewondering te kijken naar wat de natuur al aan het doen is. Ik zie beetje bij beetje mijn vrouw elke dag veranderen. Voor ons is dit nu al een ongelooflijk emotioneel avontuur. We beseffen dat ons leven er binnenkort anders uitziet. Maar dat kleine wezentje zal ongelooflijk welkom worden geheten. Voor ons is dit de ideale motivatie om de werkzaamheden aan ons huis zo snel mogelijk achter de rug te hebben. Ik kijk er enorm naar uit om het vaderschap te beleven.”

Hoe voelt het om een veertiger te zijn?
“Ik heb het gevoel dat ik alles meer relativeer. Vroeger kon je persoonlijke wereld haast vergaan als er een programma slecht werd ontvangen. Ik ben nu kritischer maar besef tegelijk dat er altijd wel mensen zijn die je werk niet goed vinden.”

De overgang van oud naar nieuw vierde je in New York. Was dat jouw idee?
“Ik ben jarig op 31 december en wou vieren op Times Square. Ter plaatse viel het nogal tegen. Blijkbaar had ik me slecht geïnformeerd. Het was haast onmogelijk om op Times Square te geraken tenzij je er al uren op voorhand aanwezig was. Er was ook geen toilet, wat met een zwangere vrouw aan mijn zijde een fikse uitdaging was. Uiteindelijk zijn we in een restaurant gaan vieren. Maar ook dat viel tegen: veel te duur voor wat het waard was. Dus het was een triestige verjaardag.”