Klik hier, scan en ontdek meer

“Meditatie heeft mijn leven gered”

Het is als een knopje dat je in- en uitschakelt. Op een podium en voor televisiecamera’s is Ingeborg Sergeant (54) altijd de vrolijke spring-in-‘t-veld die in haar onbezonnenheid alles zegt wat ze denkt. Maar privé is de West-Vlaamse net het andere extreme. “Televisie is leuk, maar ik haalde er destijds geen voldoening meer uit”, zegt ze. “Ik voelde dat ik mijn leven een andere en meer zinvolle invulling moest geven.”

door: Tom Vets

Je begon bijna 25 jaar geleden met De Evolutie in Brugge. Was wat je daar doet, meer dan ooit zinvol tijdens de coronacrisis?
Ingeborg: “Absoluut. Ik heb me het voorbije anderhalf jaar al vaak bedacht dat ik op mijn 32ste de juiste keuze heb gemaakt om met De Evolutie (centrum voor yoga, zelfontwikkeling en meditatie) te beginnen. Tegen de mensen in De Evolutie zeg ik soms dat ik op die leeftijd met pensioen ben gegaan. Op televisie. (lacht) Ik ben met De Evolutie gestart omdat ik niet gelukkig was in mijn leven, hoewel veel dromen waren gerealiseerd. Ik had hits gescoord met mijn muziek en had succes bij VTM. Maar uiterlijke omstandigheden maakten me niet gelukkig.”

Terwijl je alles had om het wel te zijn.
“Het ene moment deed ik gek in Schuif Af, een ander moment koppelde ik mensen in Blind Date. He leverde geen onaardig bedrag op. Omdat ik veel op televisie kwam had ik voor het grote publiek veel bereikt en dat is dan een teken dat je je gelukkig moet voelen. Voor televisie werken was inderdaad een kinderdroom. Maar toen ik het effectief deed, besefte ik dat er iets was dat ontbrak. Ik voelde me vooral leeg. Er moest iets anders zijn, en met De Evolutie weet ik wat dat is. Al is de tocht die ik toen ben gestart, nog altijd bezig. Elke dag is een nieuwe leerschool.”

Merk je de impact van corona op de mensen?
“Voor velen onder hen was het afgelopen jaar stresserend en had het op één of andere manier grote impact, bewust of onbewust. Ik zag vaak collectieve angst. Vooral dan angst om te sterven. Maar sterven doen we sowieso. We lopen altijd weg van grote existentiële vragen, terwijl ik op mijn achttiende er al mee bezig was hoe ik mijn leven wou ingevuld hebben tegen het moment dat ik zou overlijden. Dankzij deze crisis hebben we tijd om er eens met z’n allen bij stil te staan en prioriteiten te herzien. Ik zie aan deze coronacrisis dus ook opportuniteiten. Vroeger zaten we allemaal in een ratrace die nooit stopte, terwijl we nu de kans kregen om te herbronnen.”

Jij zocht tijdens de voorbije coronaperiode vooral heil bij meditatie.
“Maar ik zeg al jaren dat meditatie waardevol is! Daarvoor hadden we deze pandemie niet nodig. Het heeft letterlijk mijn leven gered, net als yoga. Als ik mensen zes maanden help via De Evolutie met meditatie zie ik hen veranderen. Hun innerlijke vrede neemt toe, zonder dat ze daarvoor moeten shoppen of eten. Dat vertier waren we anderhalf jaar kwijt, maar innerlijke beleving kan je ook op andere momenten vinden.”

Waaraan heb je je tijdens de voorbije crisis geërgerd?
“Als je voortdurend mensen isoleert, creëer je een lagere immuniteit. Zodoende begint het ook echt een angstvirus te worden. Bij De Evolutie ben ik op allerlei manieren bezig met het versterken van onze immuniteit. Een gezond lichaam met een goed immuniteitssysteem kan deze ziekte aan. Ik vind dat die boodschap veel te weinig aan bod komt. Je hoorde elke dag alleen maar de cijfers van het aantal sterfgevallen en besmettingen. Dan zou je dat evenzeer kunnen zeggen van alle andere ziektes. Hart- en vaatziekten, stress… we beschouwen dat als normaal. Pas als het te laat is, schieten we in actie. Ik vergelijk het met de stijging van het zeewater en de klimaatproblemen. We weten allemaal dat er een probleem is, maar we lijken pas in actie te schieten als Brugge onderloopt. We wisten al heel lang dat dit soort virussen ons pad konden kruisen.”

Denk je dat er lessen worden getrokken uit wat ons overkomen is?
“Ik hoop het. Laten we zeggen dat ik vooral hoopvol ben over de volgende generatie. Dat er dingen zijn misgelopen, moge wel duidelijk zijn. Ik zie dat men vaak de crisis benadert vanuit een medisch oogpunt. Maar er is dikwijls weinig aandacht geweest voor de manier waarop we de voorbije pandemie benaderden op mentaal vlak. Soms weten mensen niet hoe ze met elkaar moeten omgaan in tijden van verdriet en stress.”

Eigenlijk zijn we allemaal bezig met een voortdurende zoektocht naar geluk, toch?
“Absoluut. Terwijl hier in Vlaanderen reeds zoveel zaken aanwezig zijn die ons eigenlijk dat geluk al zouden moeten doen bekomen. Maar we beseffen het niet omdat we het hier zo goed hebben. Bij mij heeft het ook heel lang geduurd vooraleer ik dat in de gaten kreeg. Dat ik niet naar een andere idyllische verre plek op deze aardbol moet om dat geluk te ervaren. Ik kan dat evenzeer in mijn thuisomgeving vinden. Het stemt me dan ook weer blij als ik zie hoe jongeren een tijdje geleden massaal op straat kwamen in verband met de klimaatproblematiek. Blijkbaar begint het bij de jongere generaties toch door te dringen dat we op langere termijn in problemen komen als we op de huidige manier blijven leven.”