“Amper glitter en glamour in mijn leven”

We spreken af met Vincent Banić (28) in zijn restaurant Zagreb in Antwerpen. Tijd is schaars sinds hij een rol speelt in Familie, en zo kan hij meteen na ons interview de keuken induiken. “Ik werk zeven dagen op zeven. Maar ik vind het fantastisch,” aldus de nieuwbakken Guido Van den Bossche.

Je bent sinds dit najaar te zien in Familie. Heb je een groot eerste-schooldag-gevoel gehad?

Vincent Banic: "Nooit gedacht dat ik dat gevoel ooit nog zou hebben, maar het was net een eerste schooldag. Nieuwe mensen ontmoeten, vlinders in de buik… Heel tof wel. Iedereen heeft me gelukkig met open armen ontvangen, dus ik voelde me direct op mijn plek."

 

Je nam de rol over van Jelle Floorizone. Guido had dus al een bepaald karakter. Hoe werk je je hier in?

"Ik denk dat dat hetgeen was, waar ik het meeste schrik voor had. Een bestaande rol overnemen is heel raar. Het is anders wanneer je voor een nieuwe rol carte blanche krijgt. Ik heb bij Familie wel de opdracht gekregen om me niet te erg te fixeren op wat al bestond, maar om me de rol eigen te maken. Natuurlijk zijn er bepaalde zaken die vastliggen, zoals dat Guido een dochter heeft en een relatie heeft met Emma. Maar ik ben een compleet andere persoon als mijn voorganger. Het is dan ook fijn dat Familie me vrij laat om me de rol helemaal eigen te maken."

 

Ben je soms bang om de stempel 'Guido van Familie' te krijgen en hierdoor beperkt te worden in je verdere carrière?

"Ik denk dat het normaal is dat je na een tijd die stempel krijgt. Maar ik weet eigenlijk niet of dat dat zo erg is. Misschien dat ik er over enkele jaren anders over denk… Maar nee, ik ben er daar nu helemaal niet bang voor."

 

Familie heeft wel een grondige facelift gekregen.

"Het gaat ook nog enorm spannend worden. Met de nieuwe schrijvers zijn de verhaallijnen zijn echt zo sterk. De beelden zien er ook veel filmischer uit, heel cool. Familie 2.0 in feite."

 

Je hebt ook je eigen restaurant. Kan je je nog voor 100% op elke job smijten?

"Voor de volle 100% misschien niet, maar je bent er altijd wel mee bezig. Er is gelukkig mijn vader die mij bijstaat in de zaak. Ik heb hem een beetje in de val gelokt (lacht naar zijn vader die iets verderop zit): ik vroeg in het begin om af en toe eens te helpen en kijk, hij zit hier nog altijd. Ik werk nu 7 dagen op 7, maar ik vind dat fantastisch. Tot grote frustratie soms van mijn madam, want je offert er best wat quality time voor op. Maar ik kan niets anders zeggen dan chapeau over hoe zij mij mijn ding laat doen. Ze heeft veel begrip voor wat ik doe en dat is bijzonder fijn."

 

Misschien omdat ze ziet dat je echt je passie volgt.

"Ja, maar dan heb ik veel passies hé (lacht). Acteren, modellenwerk, mijn restaurant… En ik heb ooit gezegd dat ik nog brandweerman zou worden. Ik doe gewoon graag veel verschillende dingen. Nee, ik kan niet stilzitten."

 

Over je modellenwerk gesproken, hoe loopt dat?

"In oktober ga ik drie dagen naar Tokyo om er een show te lopen voor Hermès. Je hebt dan zelfs geen tijd om een jetlag gewaar te worden. Dat is naar daar vliegen, drie dagen werken en terugvliegen. Voor Hermès heb ik al verscheidene shows mogen lopen op plaatsen zoals Taipei, Singapore, Toronto en Chigaco. Citytripjes in landen van over heel de wereld, die ik altijd al eens graag had willen maken. Dan neem je die jetlag er met plezier bij."

 

Je leven klinkt als eentje vol glitter and glamour. Is dat ook zo?

"Voor de buitenwereld klink dat misschien zo. Het wordt ook altijd op die manier verpakt door de media. Maar eerlijk? De glitter and glamour maakt er amper voor 10% deel van uit. Dit is hard werken, veel opofferingen maken, op je tanden bijten en blijven gaan. Je kan 10 keer op je bek gaan en één keer succes hebben. Mensen zien natuurlijk alleen die successen, niet de weg er naartoe. Toen ik begon als model bijvoorbeeld, heb ik in een klein kamertje dat ik deelde met vier andere mannen, op paletten moeten slapen en mijn ouders moeten bellen om wat geld op te sturen, zodat ik tenminste kon eten. Er gaat ook heel wat eenzaamheid mee gepaard. Toen ik 18 was, ging ik als jongen uit een klein boerendorp voor het eerst als model naar het buitenland. Je spreekt de taal niet en moet maar je plan trekken. Dan denk je wel eens na over waar je mee bezig bent. Gelukkig zijn er altijd mijn ouders, mijn vrienden en mijn vriendin geweest die me hebben gesteund. Want soms denk je: 'Laat het maar,' en dan is het belangrijk dat je achterban je af en toe eens pusht."

Shana Meeus / Frank Abbeloos