Veerle Baetens

Veerle Baetens (39) was een tijdje uit de schijnwerpers verdwenen, maar scoort terug volop met Tabula Rasa, de psychologische thriller die elke zondag op Eén loopt. “Ik heb vijf jaar aan de serie gewerkt en voor het eerst heb ik ook meegeschreven aan het scenario. Een leerrijke ervaring die naar meer smaakt. En binnenkort ga ik zelfs in de regiestoel plaatsnemen. Alweer een nieuw facet van het vak dat ik wil ontdekken.”

Was acteren niet meer voldoende voor je artistieke bevrediging?

Veerle: “De drang om zelf een serie te schrijven was er al vroeg. Na het zesde middelbaar ben ik zelfs gaan kijken op de filmschool of ik een opleiding kon volgen om scenarist te worden. Maar toen bleek ik geslaagd voor het conservatorium en heb ik alles op het acteren gezet. Ik vond dat een veiligere keuze. Maar die droom is blijven sluimeren. Ik ben het gezicht geweest van enkele grote successen zoals Sara en Code 37, maar ik hoef niet zozeer in de belangstelling te staan. Ik kan perfect leven met een rol achter de schermen en zelf mee dingen creëren van nul.”

Het was alleszins groot nieuws dat je voortaan ook regisseert en schrijft.

“In Vlaanderen blijft men zo halsstarrig in hokjes denken. Schoenmaker, blijf bij je leest. Terwijl in Frankrijk een pak acteurs ook films regisseren. Maar als je zoiets in Vlaanderen roept, denken ze al dat je vedette-allures krijgt. Kijk, ik heb vijftien jaar ervaring als actrice op een filmset. Dat wil niet zeggen dat ik een film kan regisseren. Maar ik weet wel met welke mensen ik me goed kan omringen. En als Dirk Impens, met 30 jaar ervaring één van Vlaanderens belangrijkste filmproducenten, zo’n opdracht aan mij toevertrouwt, zal dat niet zomaar zijn.”

Hoe is de serie ontstaan?

“Het verhaal is een idee van mezelf en Malin-Sarah Gozin, de vrouw achter de tv-reeks Clan. Ik wou een vrouw spelen die psychologisch in de knoei zat. Malin kwam met een idee rond amnesie (geheugenverlies, red.) af. Dat hebben we gebundeld. Het stond niet meteen vast dat ik de hoofdrol zou spelen. Maar eens dat beslist, was het makkelijker schrijven. Als mijn collega-scenaristen met zinnen afkwamen voor mijn personage kon ik perfect aanvoelen of die klopten met het karakter. Als ik de tekst niet geloofde, werd die aangepast. Ik moest me geen woorden in de mond leggen die niet juist aanvoelden.”

Had je het schrijven snel onder de knie?

“Het was moeilijk, maar vooral leerrijk. En ik ben te weten gekomen dat ik ongeduldig kan zijn. Voor een goed scenario is een goede structuur nodig die je deel per deel invult. Ik wou karakters van de personages al uitdiepen nog voor de grote structuur van het verhaal op punt stond. Malin heeft me dikwijls moeten afremmen. Ik heb ook vastgesteld dat ik met iemand moet samenwerken. Ik heb feedback nodig, inspiratie. Ik ben geen ‘alleenschrijver’, daarvoor heb ik het talent niet.”

Is dit je beste rol ooit omdat je hem zelf geschreven hebt?

“Misschien. Ik weet het niet. Het klinkt logisch, maar dat is het niet. Ik heb geschreven aan een geheel, niet aan één rol. Ik heb aan deze rol veel plezier beleefd, maar niet meer dan aan de rol ik pakweg had in The Broken Circle Breakdown.”

Je maakt ook carrière in het buitenland. Welke repercussies heeft dat op je privé-leven?

“Dat valt enorm mee, omdat ik qua volume niet zoveel doe. Sinds enkele jaren is Frankrijk ook mijn werkterrein en daar betalen ze acteurs en actrices een stuk beter. Wat maakt dat ik zorgvuldig kan afwegen welke projecten ik aanneem. Daardoor ben ik veel thuis, en kan ik werken aan scenario’s. Die schrijf ik tijdens de schooluren, zodat ik mijn dochter ’s avonds keurig op tijd kan afhalen. Ik ben er dus genoeg voor mijn gezin.”

Zit je vaak in het buitenland?

“Ik heb net twee opdrachten moeten afblazen, omdat ik tijdens het filmen van een videoclip voor Natuurpunt mijn voet heb gebroken. Maar anders komen de opdrachten vlot binnen. Ik heb alles te danken aan het internationale succes van The Broken Circle Breakdown. Ik heb een Amerikaanse manager die onlangs de vraag kreeg om een Europese actrice te zoeken voor een Australische film. Zo belandde ik in de film Rabbit, die pas is uitgekomen. De recensies over mijn rol waren erg goed, en dat opent opnieuw deuren.”

Is werken in het buitenland anders?

“Het technische aspect is universeel. Maar de mentaliteit is anders. Al was het maar omdat in Vlaanderen iedereen elkaar kent en er een groot scoutsgevoel heerst op een set. In den vreemde, zoals in Frankrijk, ben je onzeker over de taal en moet je je weer opnieuw bewijzen. Er is daar ook meer sprake van een sterrenstatus rond acteurs en actrices. Als we repeteren, is iedereen echt stil. Terwijl dat in Vlaanderen lang niet altijd zo is. Men legt je er ook meer in de watten.”

Jaren geleden trad je op met je band Dallas. Is dat gestopt?

“Ja, omdat ik voelde dat ik niet genoeg van muziek kende. Vraag me niet iets muzikaals te creëren vanaf de basis, want dat kan ik blijkbaar niet. Tijdens concerten met The Broken Circle Bluegrass Band kon mijn collega Johan Heldenbergh perfect benoemen welk instrument er ontbrak. Ik niet. Nochtans droomde ik er jaren van om een popster te worden. Spijt? Neen. Ik heb dit avontuur moeten doen om erachter te komen dat de droom toch niet klopte. Een ontnuchtering, maar zulke momenten moeten er ook zijn om uit te leren.”

Tom Vets / Frank Abbeloos