Staf Coppens

Staf Coppens (38) moet één van de tv-presentatoren in Vlaanderen zijn met het meeste werk. Jaarlijks neemt hij een viertal programma’s voor VTM voor z’n rekening. Het Lichaam Van Coppens en Rijker Dan Je Denkt zijn klassiekers, maar deze lente maakte hij ook furore met Dat Belooft Voor Later. “Als ze mij op een dag niet meer op het scherm willen, ben ik even tevreden met een job achter de schermen.”

In Dat Belooft Voor Later etaleerde je je andermaal als grote kindervriend. Is dat thuis ook het geval?
Staf: “Ik ben thuis toch wel behoorlijk streng. Een uur voor het avondeten mogen ze niet meer snoepen, want Beau en Nora zijn sowieso al moeilijke eters. Beleefdheid is belangrijk, en als ze gaan slapen gaat meteen het licht uit. Ik denk dat enige structuur belangrijk is voor je kind. Als je hen zelf niks kan bieden, gaan ze automatisch zelf op zoek met alle gevolgen van dien. Daarnaast moet ik wel zeggen dat ik mijn kinderen veel plaag. Misschien een ietsje té. Onlangs hadden ze een goed rapport, en gaf ik hen een cadeau. Een courgette en witloof in cadeaupapier. Toen waren ze een beetje boos op mij, al heb ik het achteraf goed gemaakt. Maar soms zeg ik iets dat echt waar is, en geloven ze mij al niet meer.”

Soms maak je televisie met je broer Mathias, dan weer alleen. Naar wat gaat je voorkeur?
“Ik vind het allebei even leuk, en dat komt door de afwisseling. Ik trek graag met Mathias op, en die samenwerkingen zijn erg intensief. Maar dan is het ook weer gezond om elkaar een poosje los te laten. Al is dat bij ons altijd relatief. Wij bellen en horen elkaar sowieso elke dag. Aangezien we beiden voor televisie werken, willen we steeds een klankbord hebben. Wat we van elkaars werk vinden, is een belangrijke graadmeter.”

Hoe ben jij ooit ‘bij de televisie’ terechtgekomen?
“Dat heb ik te danken aan mijn oudste broer Maarten. Een kwarteeuw geleden werkte die tijdens de zomer aan de kust, waar hij mensen moest zekeren bij een kliminstallatie. Die was eigendom van acteur Robert Borremans. Die zocht op een dag kindacteurs voor een film, en zo belandde mijn broer Mathias op de fimset. Borremans vroeg Mathias of hij geen broers of zussen had voor andere opdrachten, en zo ben ik erin gerold.”
Je komt momenteel als kleine jongen weer dagelijks op tv in de heruitzendingen van Wittekerke. Hoe kijk je daar op terug?
“Ik heb lange tijd die beelden niet meer willen zien. Elke jongvolwassene maakt wel zo’n periode door dat het niet tof is om jezelf als kind bezig te zien. Terwijl ik nu die afleveringen best kan appreciëren. Niet omdat het zo goed geacteerd is, maar wel omdat ik mijn kinderen herken in de jonge Staf. Vooral Beau lijkt enorm op Koentje uit Wittekerke.”

Hoewel dat het je doorbraak was, heb je het acteren al lang stopgezet. Omdat het je minder lag?
“Nee, maar een fictiereeks is vooral wachten. Toch zeg ik fictie niet helemaal vaarwel. Wat er al een hele tijd mijn ogen uitsteekt zijn die Nederlandse jeugdfilms op Netflix, zoals Meester Kikker. Ik heb al heel veel leuke programma’s mogen maken, maar de ultieme droom voor de toekomst is een jeugdfilm. Ik hoef daarin niet zelf te acteren. Een kleine cameo is meer dan genoeg.”

Je komt al 15 jaar bij VTM op het scherm. Hoe zou een leven zonder televisie voor je zijn?
“Ik zou dat zeker kunnen. Ik zoek ook niet bewust het scherm op. Ik ben gewoon iemand die verhalen wil vertellen, en op het scherm komen is daarbij een noodzakelijke bijkomstigheid. Pas op, voor mij mag dit nog lang blijven duren, maar anders ben ik even tevreden met een job achter de schermen.”

In 2018 kweekte je een sixpack voor Het Lichaam Van Coppens. Hoe staat het daar nu mee?
“Daar is sinds de laatste opnames niet meer aan gewerkt. (lacht) Ik eet terug waar ik zin in heb en zondig misschien nog meer dan vroeger. Of ik me destijds gelukkiger voelde met die kathedraal van een lichaam? Eigenlijk niet. Misschien had het er ook mee te maken dat het toen vanwege de tv-opnames op twee maanden klaar moest. Een ‘normale’ mens doet daar vele maanden over.”

In de maanden voorafgaand aan die uitzending wist niemand waarmee je bezig was. Is het raar als ik zeg dat ik dacht dat je ziek was toen je Rijker Dan Je Denkt opnam?
“Ik kan dat volkomen begrijpen. Het rare is dat ik dat toen helemaal niet dacht als ik in de spiegel keek. Als ik nu die beelden zie, schrik ik me dood. Ik was haast vel over been. Alsof ik inderdaad een ziekte had. Vooral mijn hoofd zag er niet uit. Het is moeilijk om uit te leggen, maar ik snap nu beter waarom sommige mensen eetstoornissen krijgen. Je bent zo gefixeerd op vermageren, en ziet gewoon niet dat je effectief vermagert. Het brein van een mens is iets geks.”

Tom Vets / Frank Abbeloos