“Door mijn angst te tonen, viel mijn masker af”

Saartje Vandendriessche (42) stond twee jaar geleden op een keerpunt in haar carrière. De omroepsters bij Eén werden bedankt voor bewezen diensten. Tegelijk werd er een punt gezet achter Vlaanderen Vakantieland, dat Saartje presenteerde. “Ik stond elf jaar non-stop voor de camera’s. Er ging geen week voorbij dat ik niet in de huiskamer kwam. Plots moest ik mezelf heruitvinden. Klinkt eng, maar het is positief uitgedraaid.”

Waarom  wou je zo’n uitdagend programma als Op De Man Af maken?

Saartje: “Het cliché wil dat vrouwen zwakker zijn dan mannen, en ik wou dat cliché ontkrachten. Maar in al mijn naïviteit dacht ik dat de opdrachten te maken zouden hebben met lopen, fietsen en zwemmen. Zeg maar de basics in de sportwereld. Dat in combinatie met koude of grote hoogte had spek voor mijn bek geweest. Maar toen duidelijk werd dat die sportieve uitdagingen iets anders inhielden, was dat slikken. Ik voelde vaak een bepaalde weerstand tegen wat me te wachten stond. Ik moest mezelf overtuigen om het te doen. Ik ben competitief, maar toch flipte ik door de omstandigheden. Ik vond dat een nederlaag voor mezelf. Daarmee leren omgaan was een belangrijke leerschool. Ik herinner me hoe ik aan de ontbijttafel zat toen we die dag een klimmuur van 165 meter gingen beklimmen. Ik begon te wenen en kon niet meer stoppen. Het was opgekropte stress die er na maanden uit moest.”

Is met Op De Man Af een nieuwe Saartje geboren?

“Misschien wel. Dit soort programma had ik nog nooit gemaakt. Vroeger had ik ook wel ideeën voor nieuwe programma’s, maar die bleven altijd in de schuif. Omdat ik dacht dat de VRT het toch niet goed genoeg zou vinden. Maar doordat het omroepwerk stopte moest ik uit mijn comfortzone stappen. Terwijl ik vroeger een hoog tempo aanhield in de programma’s die ik maakte, deden we nu haast twee jaar aan één programma van zeven afleveringen. Op De Man Af beheerste maandenlang mijn privéleven. Dag en nacht spookte het door mijn hoofd. De druk die werd opgelegd was enorm. Soms zei de redactie langs hun neus weg dat dit ‘wel een uitdaging was die ik kon winnen’. Voor hen was dat makkelijk gezegd.”

Vrouwensporten worden op tv vaak stiefmoederlijk behandeld. Wou je een statement maken?

“Nee, we willen tonen hoe mannen en vrouwen zich elk op hun manier voorbereiden op de uitdaging. We tonen ook welke achterstand of beperkingen een vrouwenlichaam heeft ten opzichte van een mannenlichaam. Dat mannen sterker zijn dan vrouwen is wetenschappelijk gewezen. Maar ik wou onderzoeken of we onze achterstand op de één of andere manier konden wegwerken. Door meer te concentreren op techniek  ofzo. Samen met de coaches hebben we de mannen zowel fysiek als mentaal geanalyseerd, om uit te puren op welke zwakke plekken we hem konden pakken.”

Heb je jezelf beter leren kennen?

“Toch wel. Vaak is angst aanwezig in dingen die ik doe, maar doorheen de jaren ben ik een krak geworden in het wegmoffelen van angst. Ik ben opgegroeid met twee broers, en dan wil je je niet zwak opstellen. Ik deed altijd lekker stoer. Dat is een deel van mijn dna geworden. Maar tijdens de opnames van Op De Man Af kende ik soms zoveel angst dat mijn masker onvermijdelijk afviel, en ik niet anders kon dan dat te tonen voor de camera’s. In het begin heb ik het moeilijk gezegd om daarmee om te gaan, omdat het tonen van angst toch een teken van zwakte is. Soms ben ik boos op mezelf geweest, omdat ik de clichés bevestigde die ik net wou ontkrachten.”

Wat was het meest enge moment?

“Uit een vliegtuig springen. Ik had op voorhand nog tegen mijn redactie gezegd dat ik dat in geen honderd jaar zou doen. Omdat je nul procent controle over jezelf hebt. Voorafgaand aan die opname moest ik ook een legeropleiding volgen om überhaupt te mogen springen. Tijdens die opleiding moest ik op 400 meter hoogte uit een zeppelin springen. Ik heb nog nooit zoiets vreselijk meegemaakt. Die stap in de lucht zetten als je die ‘go’ hoort wil ik nooit meer meemaken. Ze zeiden dat als de parachute na drie seconden niet opende, ik mijn reserve moest openen. Ik vreesde op dat moment al tegen de grond te plakken.” (lacht)

Je zit prima in je vel. Een gevolg van je nieuwe levensstijl?

“Best wel. Ik heb jarenlang last gehad van een hardnekkige vermoeidheid, en soms raakte ik echt in paniek omdat het probleem problematisch was. Bleek na onderzoek dat het probleem in mijn hoofd zat. Ik legde mezelf ontzettend veel verplichtingen en taken op, maar kon dat in het hoofd niet allemaal verwerken. Ik heb een cursus mindfulness gevolgd om mentaal in balans te raken. Ik doe ook aan meditatie, en heb mijn eetpatroon aangepakt. Sindsdien ben ik fan van macrobiotisch eten.”

Je dochter Mille is al bijna negen. Hoe is het met haar?

“Mille is een kind dat graag de schijnwerpers op haar gericht heeft. Ze is niet bang van de camera’s en maakt zelf ook filmpjes. Ze is erg sociaal en aanwezig. Dat heeft ze van haar moeder. Tijdens de opnames is ze soms mee geweest. Ik herinner me een moment dat het me allemaal even te veel werd, en Mille aan de crew vroeg waarom ze mij dit allemaal aandeden.” (lacht)

Wat brengt de toekomst?

“Ondanks alles misschien toch een tweede seizoen van Op de Man Af. Ik vergelijk het programma vaak met een bevalling. Het moment zelf is bijzonder pijnlijk en roep je dat je zoiets nooit meer wilt, en een jaartje later begin je er opnieuw aan.” (lacht)

Tom vets/Frank Abbeloos