Mathias Vergels

Mathias Vergels (26) kennen we allemaal als Lowie Bomans in Thuis, maar hij speelt deze winter ook mee in de film De Collega’s 2.0. Die blikte hij in terwijl zijn vrouw hoogzwanger was, én hij met zijn muziek door Vlaanderen trok. “En toch heb ik het graag zo druk. Als ik alleen thuis ben en niks te doen heb, ben ik snel nerveus. Ik ben een druk kereltje dat altijd bezig moet zijn.”

Stond je -met een hoogzwangere echtgenote thuis- met klamme handjes op de filmset?
Mathias: “Mijn hartslag steeg toch bij elk telefoontje. Het nakende vaderschap had een reden kunnen zijn om die film af te zeggen. Mijn vrouw Julie was immers uitgerekend voor het einde van de draaiperiode. Maar in mijn sector moet je het ijzer smeden als het heet is. Julie had er weinig problemen mee dat ik bleef doorwerken. Ik had vooraf wel goede afspraken gemaakt met regisseur Jan Verheyen. Als de bevalling ging gebeuren, zou ik niet naar de set komen. Al mijn belangrijke scènes zijn daarom eerst ingeblikt. Voor de minder belangrijke, waarin ik enkel in de achtergrond moest zitten, hebben ze een dubbelganger gebruikt toen ik in het ziekenhuis zat. Je merkt er niks van in de film.”
 
Iets zegt me dat jij, zoals je filmpersonage, niet in de wieg bent gelegd voor een kantoorjob.
“Absoluut. (lacht) Respect voor de mensen die daar jarenlang elke werkdag mee bezig zijn, maar voor mij druist dat in tegen mijn natuur. Ik ben altijd een druk manneke geweest. Bij mij moet arbeid hard vooruit gaan. Daarom ben ik zo blij met Thuis. Dat heeft de snelheid van een klein fabriekje. Elke dag is ook anders. Bij een film als De Collega’s was er veel meer tijd om een scène te draaien, en dat vond ik soms al irritant.”

Wat herinner je je nog van je eerste acteerervaring?
“Als tiener stond ik op de set van Noordzee Texas en Allez Eddy. Ik was toen amper 15, 16 jaar. Voor mij was dat een vakantiejob. Mijn schoolkameraden  gingen rekken vullen in de Delhaize of Colruyt, en ik stond te acteren naast kleppers als Peter Van den Begin. Ik volgde dan wel woordkunst-drama, maar ik voelde natuurlijk het gemis van een opleiding tijdens mijn eerste films. Ik had die rollen te danken aan een oproep, die op de kunsthumaniora op het prikbord hing. Ik deed samen met andere tieners auditie, en plots had ik de rol. Ik wist niet wat me overkwam.”

Maar dankzij die films werd je professionele acteercarrière gelanceerd?
“Kort daarna ben ik daardoor inderdaad bij Thuis in beeld gekomen. Ik vind het woord ‘professioneel’ trouwens zo euh.. vies. Ik sta nog steeds met dezelfde focus op de set. Ik wil niet zeggen dat ik niet gegroeid ben qua acteren, maar zelf heb ik daar nooit een evolutie in gezien. Ik gedraag me ook niet anders dan vroeger.”

Het feit dat je reageerde op die oproep wilt toch zeggen dat er interesse was om acteur te worden?
“Interesse was er wellicht, maar er was zeker geen grote drang om acteur te worden. Nu eigenlijk nog altijd niet. Ik kijk wel ontzettend graag naar films, en probeer daaruit te leren. Ik weet niet waarom ik uiteindelijk ben gaan acteren voor de kost. Wellicht omdat het plezant is? Er waren gewoon geen andere opties. Er is nooit iets op mijn pad gekomen dat ik de moeite vond.”

Thuis is je vaste basis. Vrees je de dag dat dit wegvalt?
“Elke dag wat meer. Zeker nu ik papa ben geworden en een gezin te onderhouden heb. Dit is een onzekere sector. Zolang ze me bij Thuis graag hebben, zal ik Lowie Bomans blijven spelen. Als ik op de set sta, voel ik me de gelukkigste kerel op aarde. Mochten de bazen me morgen zeggen dat ik niet meer moet komen, weet ik niet wat ik moet aanvangen. Ik probeer die vraag te verdringen in mijn hoofd, want hoe meer ik erover ga piekeren, hoe meer die onzekere toekomst als een zwaar van Damocles boven me hangt.”

Je bent 26 en helemaal gesetteld. Enkele jaren geleden was je nog flink zoekende. Wat gaf de ommekeer?
“Thuis zit er voor iets tussen. Als jonge gast kende ik geen structuur in mijn leven, en voor mij is dat belangrijk. Ik deed niks waarvan ik meende dat het nuttig werk was. Als Thuis er niet was geweest, was ik blijven sukkelen. Tot wanhoop van mijn ouders, want die zagen ook dat het niet vlotte met mijn leven. Enfin, dat is allemaal achter de rug. Qua privéleven heb ik gewoon geluk gehad dat ik de juiste vrouw ben tegengekomen. Julie en ik zijn allebei impulsieve beestjes, en zo werden we verliefd. Voor ons is het credo allebei ‘niet nadenken, maar doen’. En dat werkt.”

Het nieuwe jaar is nog jong. Wat wil je in 2019 realiseren?
“Ik hoop me eindelijk meer mijn muziek te kunnen bezighouden. Afgelopen zomer heb ik dat steeds tussen al het andere werk moeten doen, en zodoende was het lastig om gefocust te blijven. Dat wil ik nu toch anders zien. De voorbije jaren nam het acteren de bovenhand, maar die muziek mag nog wat meer in m’n leven sluipen.”

Hoe gaat het met je muzikale carrière?
“Goed. Ik heb recent het nieuws te horen gekregen dat ik een full cd mag inblikken. Formidabel nieuws, want die droom koesterde ik al lang. Ik blijf zingen in het Nederlands, en het album zal onder mijn eigen naam worden uitgebracht. Afgelopen zomer ben ik met een aantal songs op tournee geweest om te zien hoe de mensen reageerden. Ondertussen zijn er nog meer liedjes klaar die kunnen uitgebracht worden. Ik mag mijn beide handen kussen dat de platenfirma groen licht gaf. Ik heb er serieus voor moeten vechten. Maar niet opgeven loont. En zagen ook.” (lacht)

Tom Vets / Frank Abbeloos