Lynn Van Royen

Wie vermoordde Kato Hoeven? Vlaanderen is in de ban van Beau Séjour, elke zondag op Eén. Actrice Lynn Van Royen (27), die Kato gestalte geeft, is niet aan haar proefstuk toe. Toch is dit pas haar eerste hoofdrol. “Ik stond pakweg 85 van de 100 draaidagen op de set. Gelukkig besefte ik slechts achteraf welke verantwoordelijkheid er op mijn schouders rustte.”

Je bent niet nieuw in het vak, maar toch kennen mensen je naam niet. Hoe komt dat toch?

Lynn Van Royen: “Ik speelde al in vele series, maar ik was nooit de centrale figuur. Zo was ik de kinesiste in Spitsbroers, het zusje van Clara Cleymans in De Ridder, of de dochter in Marsman. Misschien is dat de reden? Vaak zie ik mensen wel nét iets te lang staren op straat. Ze herkennen mijn gezicht, maar leggen niet de link met televisie. Misschien dat dat nu wel gaat veranderen. Beau Séjour is voor mij vooral stevig achterom kijken. De opnames werden al begin 2015 beëindigd. Ondertussen maakte ik met Veerle Baetens de serie Tabula Rasa, draaide ik een Nederlandse film in Ecuador, en kreeg ik een tweede zoontje, Max.”

Hoe heb je de hoofdrol in Beau Séjour kunnen versieren?

“Dankzij regisseurs Kaat Beels en Nathalie Basteyns die mij hadden gezien in de kortfilm Tweesprong. Toen ze zeiden dat ze tijdens het schrijfproces de verhalen hadden bedacht met mij in het achterhoofd, voelde ik me ontzettend vereerd. Zij zijn twee straffe madammen die de topserie Clan maakten, en dan vragen ze aan een rookie om de hoofdrol te spelen in Beau Séjour. Wat een godsgeschenk! Ondertussen won de reeks al de publieksprijs op Séries Mania, een Europees tv-festival met 250 inzendingen. Geregeld vergelijkt de internationale pers Beau Séjour met The Killing, en dat is terecht. Qua beeldvoering en kleurenpalet liggen de reeksen dicht bij elkaar.”

De kijker speurt elke week mee naar de moordenaar van Kato. Wist jij tijdens de opnames wie het was?

“Nee, we kregen op voorhand alle scenario’s, behalve die van de tiende en laatste aflevering. Gewoon om te vermijden dat we tijdens de opnames bepaalde accenten zouden leggen in gedragingen of uitspraken die de identiteit van de dader zouden verraden. Voor ons was dat stiekem tof, want zo konden we mee zoeken naar de dader. We schreven zelfs namen op papiertjes en hielden een wedstrijdje onder cast en crew.  Het is de bedoeling dat de zoektocht naar de moordenaar naarmate de reeks vordert, ook op sociale media gaat leven.”

Je draagt de hele reeks dezelfde outfit. Waarom?

“Eigenlijk zijn het er twee, al zie je die eerste amper. Vanaf het moment dat Kato dood is, zie je enkel nog de jeans, het leren vestje en de gele hoodie. Over die kledij is goed nagedacht. De reeks ziet er zeer donker uit, met veel zwart, bruin en donkerblauw in de decors en kleding. Bewust, zodat Kato met haar gele hoodie goed zou opvallen. Minpunt was wel dat mijn outfit zich niet leende voor de koude wintermaanden. Al hebben de kleedsters het mij zo comfortabel mogelijk proberen te maken. Fleeces werden in jassen en gilets genaaid. Tussen de opnames door stonden ze klaar met badjassen en warmwaterkruiken.”

Sommige personages zien Kato, anderen niet. Was dat niet lastig om te spelen?

“Absoluut. Zij mogen niet reageren of anticiperen op bewegingen die ik maak. Vooral in de scènes met mijn moeder, gespeeld door Inge Paulussen, was dat lastig. Kato pakt haar soms vast, legt haar hoofd op haar schouder om troost te zoeken. Er was geen enkele interactie mogelijk. Stiekem vonden we dat jammer.”

Je oudste zoon Ruben is bijna vijf. Snapt hij al wat mama doet?

“Ja hoor. Hij zag de beelden van Kato die dood in het bad ligt, met overal bloed rondom haar. Ik had hem -uiteraard- op voorhand uitgelegd dat alles fake was, en dat begreep hij. Tegen zijn grootouders vertelde hij spontaan dat het nepbloed was. (lacht) Hij weet ook dat mama er soms heel vaak, en dan weer heel weinig is door haar werk. Gelukkig springen de opa’s en oma’s, en mijn lief Gilles bij. Hij is kunstschilder en heeft een winkeltje. Ruben meenemen naar de set heb ik nooit gedaan. Dat zou niet goed zijn om de focus te bewaren.”

In de reeks praat men Limburgs. Hoe heb je dat als Aalsterse aangeleerd?

“Via audio-opnames. Collega-actrices Joke Emmers en Charlotte Timmers spraken de tekst in, en tijdens autoritten richting Limburg was het eindeloos herhalen tot het goed zat. Ik leg vooral niet te veel nadruk op de dialectische klanken, omdat het anders geforceerd overkomt. In eerdere reeksen met dialect liep het vaak op dat punt mis, en werden de makers daarop gepakt. Op de duur ging het zo goed dat ik zelfs kon freestylen in mijn dialogen. Ik moest me niet meer woord per woord aan de tekst houden om Limburgs te spreken. Het ging zelfs zo ver dat ik onbewust dat taaltje ook thuis begon te spreken. Tot mijn lief me tot de orde riep.” (lacht)

Je bent 27, maar vaak moet je een tiener spelen. Is dat niet vervelend?

“Oh nee, ik weet dat ik er jong uitzie. Maar ik probeer dat zo lang mogelijk als een voordeel aan te wenden. De laatste twee jaar heb ik trouwens ook heel wat volwassen personages kunnen spelen. Kato in Beau Séjour is inderdaad 17 à 18 jaar. Steek mij in een sweater en een kort kapsel, en je gelooft dat direct.” (lacht)

Tom Vets / Frank Abbeloos