Acteren, modellenwerk, schrijven, ontwerpen, zingen… Lize Feryn (23) heeft een uitgebreid lijstje ‘vaardigheden’ op haar cv staan. De eerste langspeelfilm Een Echte Vermeer, waarin de West-Vlaamse schone meespeelt, is net uit. Maar het geluk dat daar aan vast hangt, heeft ook een schaduwkant. Want al op de eerste draaidag overleed Lize’s mama.

Een Echte Vermeer betekent je filmdebuut. Hoe heb je dat ervaren?

Lize: “Eigenlijk is het de tweede film die ik heb opgenomen. Mijn debuut was Emperor, een Amerikaanse film met Adrien Brody uit The Pianist. Maar die film is nooit uitgekomen. Er loopt blijkbaar een rechtszaak tegen het productiehuis. Hopelijk komt daar nog verandering in, want ‘t is een mooie film en ik had echt een mooie rol erin (lacht). Een Echte Vermeer is dus in feite mijn tweede film. Opnieuw een historisch project. Ik doe blijkbaar altijd historische projecten (lacht). ‘t Is een zo goed als waargebeurd verhaal over kunstschilder en kunstvervalser Han van Meegeren. Mijn rol is die van Jólanka Lakatos, het enige personage dat fictief is trouwens. Ik speel de muze van de kunstschilder die tevens de vrouw is van een kunstcriticus. Dus je kan al raden waar dat naartoe gaat.”

Heb je vol enthousiasme of toch eerder met je handen voor je ogen voor het eerst naar de film gekeken?

“Oh, ik heb heel vaak weggekeken. Vreselijk. Ik ga zelf niet opnieuw kijken (lacht). Maar dat heb ik altijd, hoor. Alhoewel, toen ik de eerste keer keek naar In Vlaamse Velden was ik gewoon super enthousiast. Ik word precies almaar kritischer voor mezelf. Dat komt omdat je in het begin met een open geest naar jezelf kijkt. Maar wanneer je commentaar van de buitenwereld begint te krijgen, ga je daar zelf ook enorm op letten. Je gaat gewoon geloven wat de mensen zeggen.”

Er komen enkele pikante scènes in deze film voor. Welk gevoel heb je daarbij?

“Daar heb ik me wel een beetje moeten overzetten. Wanneer het echt bijdraagt tot de productie, wil ik me er ook voor engageren. Zo’n opnames zijn altijd een beetje ongemakkelijk. Maar wanneer je een goed team hebt, zoals nu het geval was, dan praat je er op voorhand veel over. We hebben die seksscènes letterlijk ook op voorhand met kleren aan gerepeteerd om verschillende standjes uit te proberen. Je moet dat bekijken als een soort van choreografie.”

Ze wilden ze je graag in Een Echte Vermeer omdat je iets mysterieus over je hebt. Herkenbaar?

“Natuurlijk vind je jezelf niet mysterieus. Je weet alles over jezelf. Moest ik dat van mezelf vinden, dat zou wat raar zijn, nee? Nu, ik ging op het moment dat de audities doorgingen wel door een moeilijke periode. Mijn mama lag op sterven en ik twijfelde of ik zou meewerken aan het project. Liefst wou ik zo veel mogelijk bij mama zijn. Anderzijds was meewerken aan de film een droom. De opnames gingen door in Nederland en Kroatië, dus ik moest bijvoorbeeld echt weten welke vluchten ik kon nemen, moest er iets gebeuren. Dus dat was sowieso wel een rare periode. En ik weet niet meer zo goed hoe ik me toen gedragen heb. Dus wie weet heeft dat er mee te maken, dat ik voor sommigen mysterieus overkom.”

Wellicht ben je dan sowieso introverter?

“Ik weet dat ik erg geconcentreerd was voor de auditie. Ik had de scènes erg goed ingestudeerd. Mama motiveerde me trouwens ook echt om de stap toch te zetten. Maar ik weet dus nog dat ik me heel erg moest concentreren om in de scène te zitten. Dat heb je wel nodig wanneer je in het dagelijkse leven met andere dingen aan je hoofd zit en je je op een casting, in je normale kleren en op een doorsnee setting, in een vingerknip moet kunnen inleven in een andere situatie, die in de verste verte niet op de jouwe lijkt.”

Vind je in zo’n periode afleiding in je werk?

“Ja, eigenlijk wel. (Stilte) Mijn mama is gestorven op mijn eerste draaidag. Je weet op voorhand niet hoe je zal reageren op zo’n situatie. Wie weet was ik helemaal dichtgeklapt en had ik niet meer kunnen functioneren. Niet alleen mijn eigen leven, maar ook die film hing dus van mijn toestand af. Drie maanden in het buitenland zitten, met een ploeg waarin ik niemand kende, boezemde dus wel wat angst in. Maar eigenlijk heeft me dat goed gedaan. Ik kon even leven van fictie. En dat was genoeg op dat moment.”

Inmiddels ben je een nieuw hoofdstuk begonnen in Antwerpen.

“Ik woon er nog maar pas, dus ik kan er nog niet veel over zeggen (glimlacht). Maar tot nu toe bevalt het me er zeker. Op dit moment heb ik in m’n hoofd dat ik er een jaar of tien zal wonen vooraleer het weer tijd is voor iets nieuws. Maar wie weet wat de toekomst brengt.”

Shana Meeus / Frank Abbeloos