Lindsay

Zangeres Lindsay (40) is sinds anderhalf jaar de trotse mama van dochter Lisa-Marie. Het maakte haar leven naar eigen zeggen compleet. Dat het moederschap Lindsay pas laat overviel, was absoluut niet haar eigen keuze. Over haar lijdensweg om zwanger te worden, schreef ze zopas het boek ‘Mama Worden’. “Na de bevalling duurde het twee dagen voor ik besefte dat alles werkelijkheid was. Dat gevoel valt niet te omschrijven.”

Is het boek het sluitstuk van een lange donkere periode?
Lindsay: “Eigenlijk wel. Het was eerst niet de bedoeling om het te maken. Het is zelfs raar dat ik alles op papier zette, want ik ben geen schrijver of lezer. Maar dit was mijn manier om het te verwerken. Het idee ontstond vooral na mijn bezoekjes aan het UZ Brussel waar ik behandeld werd. Toen in het weekend en op feestdagen het ziekenhuis nagenoeg leegliep, zat er op ‘mijn afdeling’ nog altijd een pak volk. Er zijn zoveel mensen die hetzelfde probleem hebben en zich kunnen optrekken aan mijn verhaal. Al beschrijf ik het niet mooier dan het is. Het is een emotionele rollercoaster, met momenten van hoop en teleurstellingen. Ik wil mensen de kracht geven om door te zetten.”
 
Hoelang had je al een kinderwens?

“Zo’n vijftien jaar. Rond mijn 26ste begon mijn biologische klok echt te tikken. Er was dat groot verlangen naar een kind, maar goed nieuws bleef uit. Men vond daarvoor ook nooit een oorzaak. Dat maakte het frustrerend, want als je het probleem niet kent weet je ook niet hoe je het moet aanpakken.”

Wanneer besefte je dat er iets mis was?
“Na twee jaar stapte ik naar de gynaecoloog, en na enkele testen begon men met kunstmatige inseminatie. Dat was de eerste stap om zwanger te raken. Helaas werd dat geen mooi verhaal. Ik moest heel wat onderzoeken doorstaan die niet aangenaam en bovendien pijnlijk waren. Ik heb toen zo’n schrik gekregen, dat ik me niet meer aan IVF (in-vitrofertilisatie, red.) durfde wagen. Een pijnlijke bijwerking van de hormonenkuur was bovendien dat ik zeven kilo verzwaarde. Als je zwanger bent, is verdikken geen probleem. Maar dit was anders… Mensen zagen me ronder worden en gaven opmerkingen. Ik lachte dat weg door te zeggen dat ik graag at, maar ik voelde me doodongelukkig. Zeker op een podium kijkt men met een vergrootglas naar je.”

Was je leven zonder kind incompleet?
“Absoluut. Ik zou alles hebben gedaan om in verwachting te geraken. Op de duur zocht ik hulp in het geloof. Ik sprak hierboven vaak aan om toch maar gehoord te worden. Ik ging ook dikwijls naar zieneres Rita, waarvan Christoff ambassadeur is. Elke namiddag kan je bij haar de rozenkrans bidden. Ik heb vaak gebeden en kaarsjes aangestoken tijdens kerstconcerten als we te gast waren in kerken. Ik putte er kracht uit.”

Had je een voorkeur voor een zoon of een dochter?
“Voor mij maakte het niet meer uit. Als ik maar een kind had. Tot het moment kwam waarop de dokter vertelde dat ik een meisje verwachtte. Toen was ik erg blij. Ik heb zelf een goede band met mijn moeder. Het zou fantastisch zijn als de band tussen mij en Lisa-Marie even hecht is. Ik heb het gevoel dat het zou kunnen.”

Wat was het moeilijkste moment?
“Toen ik voor het tv-programma The Show Must Go On werd gefilmd, had ik de dag ervoor een miskraam gehad. Ik heb dat nooit aan die filmploeg  gezegd. Ik kon dat ook niet. Ik moest eerst mijn verdriet verwerken. Die periode kwam ik op automatische piloot door, en ook met de hulp van mama. Met een dood kindje in mij, moest ik enkele uren later optreden en zingen over ‘een bosje bloemen voor mijn moeder’ en ‘tijd voor gezelligheid’. Hoe ik dat heb klaargespeeld? Met extra maquillage en een haardroger om mijn ogen droog te blazen.”

Uit het boek leren we dat je niet alles tegen je ouders vertelde.
“Klopt. Ik heb lang verzwegen dat het Kris en mij maar niet lukte om in verwachting te raken. Mijn droom was om hen ooit te verrassen met het heuglijke nieuws, zonder dat ze zich vooraf zorgen moesten maken. Dat is dus niet gebeurd.”

Legden die perikelen ook druk op je relatie?
“Kris en ik zijn er hechter uitgekomen. Hij was de man die ik nodig had om dit ‘project’ aan te kunnen, want ik zat echt diep. Hij moest me vaak uit de zetel sleuren omdat ik het niet meer zag zitten. Er waren momenten dat het voelde alsof ik de controle over mijn lichaam kwijt was.”

Werd het probleem in je hoofd ook groter naarmate de jaren verstreken?
“Absoluut. Dat verlangen wordt steeds groter, hè. Je voelt en ziet dat je ouder begint te worden, terwijl je vruchtbaarheid afneemt. Vrouwen na hun dertigste hebben minder kans om in verwachting te raken. Dat is zwaar om te torsen. Toch is Kris me steeds blijven steunen.”

Was adoptie de laatste strohalm?
“Ja. Ik had twee miskramen en zeven mislukte Ivf-pogingen achter de rug. Ik was totaal op. Toen begon ik over adoptie te lezen. De partner van zanger Xander De Buisonjé had via draagmoederschap een kind gekregen. Ik deed allerlei opzoekingswerk, maar vond er maar weinig informatie over. En net op dat moment hoorde ik dat ik in verwachting was.”

Kan je na twee miskramen nog genieten van een zwangerschap?
“Nee, je overleeft. Bovendien waren beide miskramen telkens op acht weken en twee dagen. Toen ik één dag langer zwanger was, voelde dat als een overwinning aan. Ook na 27 weken, het moment waarop een kind levensvatbaar is, was een belangrijke moment. Toen was ik iets geruster. Uiteindelijk bleek ik nog zwangerschapsvergiftiging opgelopen te hebben, waardoor de bevalling drie weken eerder dan gepland moest ingezet worden.”

Hoe blik je er op terug?
“Van één ding heb ik spijt, dat ik niet eerder met IVF ben begonnen. Als er iets is dat ik mensen wil meegeven, is het om daarmee niet te treuzelen. Hoe jonger je bent, hoe beter voor je vruchtbaarheid.”

Tom Vets / Frank Abbeloos