Tv-topper, hottie, charmant én 45

Vijfenveertig is hij geworden, net als het magazine dat u nu in uw handen hebt. Maar ook Kürt Rogiers ziet er nog even goed uit uit als back in the days, toen hij nog Sneyers in Wittekerke speelde. Al geven die grijze haren hem zelfs misschien nog net dat tikje meer charme. Kürt over ouder worden, crèmes smeren en van moment tot moment leven: “Ook dit is weer een goed moment.”

Je bent in maart 45 geworden, proficiat! Hoe heb je je verjaardag gevierd?

Kürt: “Ik was jarig op een maandag, dus ik nam er speciaal een dag vrij voor. Maar toen ik de kinderen op school afgezet had, zat ik uiteindelijk alleen thuis met mijn hond (glimlacht). Ik heb dan maar wat Netflix gekeken. Uiteindelijk hebben we het weekend nadien ruimschoots alles goed gemaakt.”

 Hoe voel je je op je 45e?

“Keigoed. Ik ben niet het type om onder een midlifecrisis gebukt te gaan. Wat ik veel heftiger vind, is dat mijn dochter al 12 is. Bij mijn eigen jaartal sta ik zo niet stil. Enkel 60 worden lijkt me best pittig. Maar nu? Nee, ik leef van moment tot moment. En dit is een goed moment. Ik heb mezelf professioneel al enkele keren opnieuw uitgevonden en ook nu is er net weer een nieuw verhaal begonnen met mijn rol in Familie.”

In 1996 begon het voor jou met Sneyers, de chille surfboy uit Wittekerke, maar echt nog een beetje een broekventje. Nu, 20 jaar later, speel je Lars, de ervaren, verfijnde man. Ben je zelf op een gelijkaardige manier gerijpt?

“Ik ben zelf sowieso geen van beiden helemaal. Lars is eigenlijk echt een patser hé. Daar sta ik zelf heel ver van. Hij is onder meer een manipulator, terwijl ik zelf heel empathisch ben. Maar Sneyers… Ja, daar leunde mijn persoon dan toch wat dichter bij aan. Een rebel without a cause, die op zoek was. Een surfboy ben ik dan weer nooit geweest. Al houd ik wel enorm van de zee.”

Hoe denk je dat Sneyers zijn leven eruit zou zien op 45?

“In het begin was hij een beetje een loser, maar op het einde was hij een journalist met een eigen huis. Dus het is wel iemand die opklimt. Ik stel me hem voor als een hard werkende zelfstandige. Uiteindelijk zal hij dan toch de liefde gevonden hebben en ook wel vader zijn geworden van een aantal kinderen.”

Ben je veel bezig met je uiterlijk? Smeer je bijvoorbeeld crèmes om rimpels tegen te gaan?

“Wanneer ik naar de sportschool ga, schrik ik er steeds van dat ik helemaal niet ijdel ben. Enfin, ik ben wel geflatteerd door een compliment en ik vind het vervelend als er heel erg lelijke foto’s van me gepubliceerd worden. Dus laat ons zeggen dat ik ‘doorsnee ijdel’ ben. Maar als ik zie hoe lang mannen op de sportschool van hun eigen spiegelbeeld kunnen genieten… Hoe lang kan een omkleedsessie duren (lacht)? Ik smeer zelf standaard wat Nivea nadat ik gedoucht heb. Er staat een pot in de badkamer voor het hele gezin, en dat is mijn enige routine wanneer ik uit de douche kom. Om geen droge huid te krijgen.”

Denk je nu meer na over de vergankelijkheid van het leven?

“Op je 45ste ben je daar inderdaad wat meer bezig dan op je 35ste. Ik zit nu in een fase waarin ik zorgzaam moet zijn in de boven- en de benedenrichting. Dat willen zeggen dat ik zowel bezig ben met mijn ouders, allebei zeventigers die in het verleden toch al wat gesukkeld hebben, en met de opvoeding van mijn kinderen. Het lijkt alsof ik, zonder dat er afspraken over gemaakt zijn, de leiding over de roedel van mijn vader heb overgenomen. Eigenlijk is dat wel een fijne fase. Het respect voor mijn ouders wordt er enkel groter door.”

Wat is de rode draad doorheen jouw leven?

“Dat is mijn familie. Het vreemde is dat ik op mijn twaalfde bij vrienden op internaat wou zijn. Niet meer bij m’n moeder en vader, maar weg van het nest. Toen ik 18 werd, en iedereen op kot ging, wou ik dan weer terug naar huis. Tijdens mijn toneelopleiding en jaren op het conservatorium reed in elke dag heen en weer naar het maffe, stille Zele. Het was die rust die ik nodig had. En hoe ouder ik word, hoe meer nood ik daar aan krijg. Stilte wordt de nieuwe luxe.”

Is er iets wat ooit iemand tegen je gezegd heeft, waar je soms spontaan aan terugdenkt?

“Toen ik met een toneelopleiding wou starten, waren mijn ouders daar toch wat onzeker over. Ze vroegen advies aan enkele regisseurs van toneelverenigingen waarin ik toen speelde. Mijn leermeester van de toneelvereniging in Lokeren zei toen iets wat ik nog altijd regelmatig tegen mezelf zeg en vertel aan mensen die gelijkaardig advies aan mij vragen: “De beste olie drijft altijd boven.” Wat zoveel wil zeggen als dat je er in moet geloven dat je talent of enthousiasme op een moment altijd wel naar boven komt.”

Is er een geur of smaak die je mee terugneemt naar een bepaalde periode?

“Ik kan me nu de geur van de gangen van het internaat van vroeger niet meer voorstellen. Maar ik ben er van overtuigd dat wanneer ik daar terug binnen zou stappen, ik die geur onmiddellijk weer zou herkennen. En een geur start alles, dan zie je beelden terug, herinner je je mensen weer, anekdotes komen naar boven… Ik ben echt heel geurgevoelig. En ik vind het ook erg leuk om een geur met een ruimte te associëren.”

Shana Meeus / Frank Abbeloos