Julie Van den Steen

Drie jaar geleden werd Julie Van den Steen (24) geïntroduceerd als sidekick van Peter Van de Veire in diens ochtendshow. Sinds kort combineert ze radio met televisie dankzij Typisch Mensen, een programma over menselijk gedrag en hoe dat te sturen, op Eén. “Op de radio ben ik een echte flapuit. Ik probeer die aanpak voor televisie door te trekken, zonder onbeleefd over te komen.”

Het programma gaat over het menselijk gedrag. Welke kleine kantjes heb jij zoal?

Julie: “Ik ben verslaafd aan de smart-phone. Ik kan die honderd keer per dag bekijken. Zelf ervaar ik dat niet als een probleem, maar mijn ouders en vriend maken me er attent op dat het storend is. Verder ben ik nogal bijgelovig. Zo parkeer ik altijd op de VRT op dezelfde plaats. Nochtans is dat niet dicht bij mijn werkplek. Ik doe ’s ochtends thuis ook alles in dezelfde volgorde. Langs de ene kant omdat ik bang ben iets te vergeten, maar ook uit bijgeloof omdat ik denk dat er anders iets fout zal gaan. Vroeger legde ik op examendagen ook dezelfde route af naar school. Of het hielp? Heus niet altijd.” (lacht)

Hoe spannend was het om plots een camera voor je te hebben?

“Het fijne is dat ik bij Typisch Mensen de functie van side-kick heb. Ik nam vooral de straatinterviews voor mijn rekening. Wat gelukkig meeviel. Ik heb het zelf niet graag als mensen me op straat vragen willen stellen. Ik merkte wel meteen dat televisie niet mijn core business is, en dat het wat ‘zoeken’ was. Belangrijkste les is dat je jezelf blijft. Oprechtheid of interesse faken is niet vol te houden als er constant een camera voor je staat.”

Wie heeft de eerste stap gezet voor dit tv-avontuur?

“Vooral de zender. Zij wilden mij op het scherm, maar ik heb eerlijk gezegd dat ik niet wist waarin ik echt goed zou zijn. Daarom kreeg ik een jaar de kans om dat uit te testen. Ik maakte mijn eigen versies van De Allesweter, Eurosong, Voor Hetzelfde Geld… en die beelden zijn door de directie bekeken. Zo kon men mijn sterktes en zwaktes zien. Toen ik bij de VRT begon, was het niet mijn ambitie om ook met mijn hoofd op tv te komen. Ook nu had ik geweigerd als er iets zou aangeboden zijn waarin ik geen zin had.”

Je vuurdoop was de liveshow van Kom op Tegen Kanker. Als debuut kan dat tellen.

“Ik ben vlak voor de start vijf keer doodgegaan. Maar toen het voorbij was, vond ik dat plots spijtig. Ik zou het zo opnieuw doen. Live de huiskamer ingaan is echt kicken. Ik had dat al van collega’s gehoord en geef hen gelijk. Als je een programma op voorhand opneemt, doe je soms je presentatie vijf keer opnieuw tot het perfect is. Bij live televisie zijn foutjes onvermijdelijk, en daardoor ben je nog meer geconcentreerd.”

Je hebt een hele poos radio en televisie gecombineerd. Is dat niet pittig?

“Zeker de laatste maanden, wanneer het ’s ochtend laat licht werd, was het doorbijten. Ik stond om drie uur ’s nachts op en werkte tot de middag voor MNM. Daarna filmden we Typisch Mensen op verplaatsing tot 18u. En dan moest ik vaak in de avondspits nog naar huis. Dat was niet tof. Mensen maakten zich een beetje zorgen, en zeiden dat ik meer moest ontspannen. Maar ik heb het geluk dat ik mijn job niet zie als werken. Zodoende is het lichamelijk niet te belastend. Ik zou het erger vinden om voor dag en dauw te gaan werken in een fabriek of een ziekenhuis.”

Heb je moeite om zo vroeg wakker te worden?

“Nu meer dan in het begin. Toen was alles nieuw en had ik meer adrenaline. Die eerste uren van de dag zijn zoals een jetlag. Dan is het mistig in mijn hoofd. Maar mijn glimlach komt tevoorschijn van zodra Peter en ik de eerste luisteraar aan de lijn hebben. Ochtendradio is de mooiste radio die je kan maken. Je ontwaakt mee met je publiek.”

Heb je niet het gevoel dat je veel dingen mist door je werk?

“Absoluut. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik nog ongestoord en urenlang heb kunnen feesten. Soms doe ik op vrijdagnamiddag een dutje om ’s avonds even de deur uit te kunnen. Sinds ik bij MNM begon, werd ik in snel tempo volwassen. Mijn vrienden kunnen nog uitgaan, terwijl ik verantwoordelijkheden kreeg. Ik moet gedisciplineerd leven. Anders hou ik het niet vol.”

Met Peter Van de Veire naast je ben je toch meteen wakker?

(lacht) “Klopt. Mensen vragen vaak of hij in het echt ook zo’n druk Duracell-konijn is als op de radio. Bij deze: hij is echt zo. Peter is een zondagskind. Hij is geen zwartkijker, en ziet in alles het positieve. Dat is een levensles die ik van hem leerde. Alles gebeurt in het leven met een reden. Als er je iets minder leuk overkomt, probeer er dan toch iets uit te leren.”

Hoe ziet je zomer eruit?

“Ik neem een maand vakantie, een periode waarin ik vrienden kan opzoeken, wandelen met de hond, of een taartje eten met mijn oma. Ik klink nu als een tachtigjarige, maar ik geniet daar enorm van. Gewoon in de zetel hangen als een nietsnut maakt me depressief. Of het daarna niet gaat pikken om weer de draad op te nemen? Dat denk ik niet. Ik merkte zelfs na de paasvakantie, toen ik ’s ochtends niet moest presenteren, dat het al kriebelde om weer aan de slag te gaan. Zoals gezegd voelt mijn job niet als werken aan. Het is zoals een bakker. Die zal ook wel eens zuchten als hij ’s nachts werkt, maar wil tegelijk de beste croissants en koffiekoeken aanbieden.”

Tom Vets / Frank Abbeloos