“Zo jong een carrière starten was geen goed idee”

Isabelle A draait al meer dan een kwarteeuw mee in de Vlaamse showbizz. Toch vonden velen haar de verrassing van de jongste editie van Liefde voor Muziek, het programma waarin artiesten elkaars oeuvre coveren. “Ik snap het wel. Mijn palmares is groot, maar mijn laatste album dateert van bijna tien jaar geleden. En als je niet op tv komt, denken mensen dat je gestopt bent.”.

Sprong je een gat in de lucht toen je werd gevraagd voor Liefde voor Muziek?

Isabelle A: “Ik was absoluut gecharmeerd. Maar eigenlijk was ik al gevraagd voor de eerste reeks. Allez, ze hebben eens gepolst. Maar dat was niet echt een concreet voorstel. Toen ik merkte dat het programma Stan Van Samang veel succes en hits opleverde, was ik toch niet teleurgesteld dat ik was thuisgebleven. Bij zo’n eerste editie van iets nieuw wil ik de kat uit de boom kijken. Daarom vond ik die derde reeks veel fijner. Ik kon beter inschatten wat de consequenties konden zijn. Hoewel… ik stond toch versteld van alle aandacht. Zeker omdat het al jaren stil was rond me.”

Je leek in het begin niet echt op je gemak in het programma?

“Ik ben nogal een rustige, eerder teruggetrokken vrouw die eerst een afwachtende houding zal aannemen.  Ik ben nooit een tafelspringer geweest. Pas in de loop van de opnames begon ik open te bloeien. Op de duur moet je wel met elkaar praten, want je leeft op elkaars lip. Maar die week was ook stresserend. Ik ben erg perfectionistisch op muzikaal vlak. Het is enger voor acht, dan voor duizend mensen op te treden. Bovendien waren dit allemaal collega’s die kritisch naar je nummer luisterden. Ik was altijd blij als het optreden goed was gegaan.”

Hoe goed kende jij de andere deelnemers?

“Ik heb de hoogdagen van Tien om te Zien meegemaakt. Talloze keren heb ik opgetreden in de Manhattan in Leuven of op de dijk van Blankenberge. Ik zag sommige collega’s toen elke week. Mensen denken misschien dat wij om die reden alles van elkaar weten, maar dat klopt niet. Ieder was vroeger met zijn eigen carrière bezig en had z’n eigen agenda. Buiten een goeiedag in de wandelgangen ging dat niet.”

Maar met Koen Wauters zong je toch ooit een duet?

“Dat klopt. (Gelukkig Zijn, 1993, red.)  Maar ik vrees dat hij dat zelfs niet meer weet.  Wij zaten toen op een hoogtepunt in onze carrières. Ik denk dat we allebei een beetje aan het zweven waren op dat moment. (lacht) Die week in Spanje voor Liefde voor Muziek was zeer intens, en op alle vlakken memorabel. Maar of daar vriendschappen voor het leven zijn ontstaan, durf ik niet te zeggen. Ik beleef deze hernieuwde aandacht wel op een veel positievere manier dan vroeger. Ik ben een volwassen vrouw met een mening, en geen kind meer dat maar ja knikte op alle voorstellen.”

Dat komt wel vaker in interviews terug; dat je ondanks alle succes ook veel negatieve herinneringen hebt.

“Tja, ik was een kindsterretje dat plots alle schijnwerpers op haar gericht kreeg. Alles van mijn privéleven werd ook breed uitgesmeerd in de pers. Dan moet je stevig in je schoenen staan. Ach, ik heb nergens spijt van hoor. Maar als ik het zou kunnen overdoen, zou ik niet op zo’n jonge leeftijd beginnen met een zangcarrière. Veel werd in mijn plaats beslist, zonder dat ik dacht aan de consequenties.”

Ook op muzikaal vlak?

“Ja, daarom veranderde ik zo vaak van stijl. Eerst waren het dansbare popsongs, daarna wat meer hippie-achtige nummers. Ik heb nog een Engelstalig project gehad. Later koos ik weer voor een andere stijl. Ik denk dat mensen op de duur niet goed meer wisten met wat ik bezig was. Ook mij bracht het in verwarring. Door aan Liefde voor Muziek mee te doen heb ik weer nieuwe inspiratie gekregen, en heb ik een nieuw album gemaakt. Ik had al veel demo’s liggen. Zodoende is alles tijdig klaar geraakt. Ik hoop echt dat het gaat scoren. Ik heb een live band samengesteld en we willen deze zomer zoveel mogelijk op festivals optreden. Zo ambitieus ben ik wel.”

Mensen noemden je de verrassing van Liefde voor Muziek. En dat voor iemand met zoveel hits?

“Tja, maar dat is al zolang geleden. Ik ben steeds blijven optreden met coverbandjes en De Grietjes, een project met enkele andere zangeressen. Tenslotte moet ik ook de kost verdienen. Maar Vlaamse artiesten halen amper nog het tv-scherm en dan denken mensen dat je gestopt bent. Anderen keken dan weer vreemd op dat ik ook in het Engels en Frans kon zingen. Terwijl ik zelfs mijn carrière in het Frans ben gestart! Maar ik schrok niet van die reacties. Ook tijdens optredens kreeg ik al van mensen te horen dat ze aangenaam verrast waren door de vele stijlen en talen die ik kan combineren. Vlaanderen denkt nog al te vaak in hokjes. Daarom vond ik het een meerwaarde dat ik in Liefde voor Muziek elke aflevering een ander muzikaal schuifje kon opentrekken.”

Denk je nog vaak aan de gloriedagen uit de jaren ’90?

“Ik ben op dat vlak geen nostalgisch meisje. Ik heb geen plakboeken vol met knipsels ofzo. Zelfs de gouden platen die ik ooit heb gekregen, hangen niet in de woonkamer. Een deel staat bij mijn moeder, en de rest ergens bij mij in dozen. Ik vind dat niet zo belangrijk om te etaleren.”

Tom Vets/Frank Abbeloos