“De Mol maakt me heel paranoïde”

Wie is De Mol? Het moet het best bewaarde geheim van Vlaanderen zijn. Ook in dit interview wikt en weegt Gilles De Coster (36), voor het tweede jaar op rij gastheer van het legendarische programma, zorgvuldig zijn woorden. De opnames in Zuid-Afrika zijn alvast vlekkeloos verlopen. “Onze kandidaten moeten mensen zijn die de kijker enorm graag ziet. Mezelf incluis. Anders is het niet leuk om drie weken lang samen een intensief programma te maken in het buitenland.”

Naar verluidt bescherm je tot in het extreme de identiteit van De Mol. Klopt dat?

Gilles: “Ik kan inderdaad heel paranoïde zijn. Zo verwijder ik alle bestanden over De Mol op het bureaublad van mijn computer, voor het geval iemand achteloos naar mijn scherm zou kijken. En toen we naar Zuid-Afrika vertrokken, heb ik bankkaarten actief laten maken voor vijf landen. Kwestie van de bankbediende op een dwaalspoor te zetten. Of dat overdreven is? Wellicht wel. Maar de hele cast en crew maken er een erezaak van om niks te verklappen. Dan wil je niet de persoon zijn waardoor de afloop voortijdig uitlekt. Als er dan toch eens iets misgaat, komt het vaak door toevalligheden. Zo kwamen we Vlaamse toeristen tegen. Niet in een stad, maar in het hol van Pluto op het platteland.”

Konden jullie makkelijk filmen in Zuid-Afrika?

“Opnames waren toegelaten, maar wel alleen als we de nodige vergunningen hadden. Vorig jaar in Argentinië was men veel soepeler. Daar konden we de drone laten opstijgen waar we wilden. Nu diende er voor elke locatie heel wat documenten in orde gebracht te worden. Zolang je goed voorbereid bent, werkt dat erg makkelijk. Maar zelfs met een megaproductie als De Mol -liefst 44 camera’s – moet je soms ook soepel kunnen zijn en last minute beslissingen nemen.”

Hoe geraken jullie aan een perfecte Mol?

“Dat zeggen we niet, al kan ik wel kwijt dat mol-zijn veel moeilijker is dan veel mensen denken. Daarom hebben we voor de afreis talloze ontmoetingen met de persoon, en nemen we elk spel tot in de details door. Dat moet ook, want tijdens de reis zijn de kandidaten haast altijd samen. Ik mag zelf ook niet laten merken dat ik de persoon die De Mol speelt, al ken. Ik herinner me vorig jaar nog hoe ik Gilles Van Bouwel na afloop van een opname – we stonden ergens apart – een knipoog gaf, en me al bijna betrapt voelde toen er net op dat moment een Argentijn passeerde.” (lacht)

Wat is het grootste misverstand over De Mol?

“Dat het ‘maar’ een studentikoos spelletje is en weinig voorbereiding vraagt. De Mol is acht maanden hard werken. Alles moet kloppen tot in de kleinste details. Elke proef, en we hebben er een pak nodig, moet aan een lijst voorwaarden voldoen. Is het interessant voor de tv-kijker? Brengt ze dynamiek in de groep? Kan de Mol de boel belazeren? Is er voldoende actie? Voorafgaand gaan medewerkers al ter plaatse locaties zoeken en controleren. Vaak kunnen we al meteen het scenario herschrijven.”

Hoe beviel je verblijf in Zuid-Afrika?

“Het was een aangename kennismaking, al was het wennen aan alle indrukken en grote verschillen die er zijn. Dat merkte ik al als we gewoon langs de huizen reden. Het ene pand was een statige villa, vlak ernaast stond een krotwoning. Wel opvallend: de huizen in de townships waren vaak niet meer dan wat karton en plastiek, maar toch probeerden de bewoners hun plekje verzorgd te houden. Hoe schrijnend de situatie in die sloppenwijken ook is, ze dragen hun armoede met waardigheid.”

Ben je een fervent reiziger?

“Absoluut. Als mijn agenda en budget het toelaten, ben ik weg. Bovendien heb ik geen kinderen waar ik rekening moet mee houden. Australië, Canada, Colombia, Brazilië, maar evengoed Hongarije staan op mijn bucketlist. Die reismicrobe kreeg ik te pakken toen ik zes jaar geleden India bezocht. Die ervaring maakte zoveel indruk dat ik sindsdien wil weten wat er buiten België allemaal gaande is. Dat er een andere manier van leven en wonen bestaat, en dat er meer is dan steak met frieten en steenwegen. Sinds ik zoveel reis, waardeer ik ook meer hoe goed we het in eigen land hebben.”

Waar zien ze je nooit meer terug?

“Onze (Gilles en zijn vriendin Linde Merckpoel, red.) reis naar Zanzibar in 2012 viel enorm tegen. Maar dat lag niet aan het land. Het was druk door de opstart van Vier en we hadden weinig tijd. Er was snel voor een week all-in gekozen. We kwamen tussen tientallen Vlamingen terecht, werden allemaal naar dezelfde excursies gestuurd en moesten met z’n allen op hetzelfde moment eten in het hotel. Dat was niks voor ons. Als Linde en ik het vliegtuig afstappen, willen we zelf kunnen beslissen wat we doen. Zo zijn we net terug van Zweden. Drie dagen skiën, lezen, tv-series bekijken en wandelen op momenten dat wij er zin in hadden. Zalig!”

Je werd bekend als radiopresentator. Mis je die stiel?

“Enorm. Vooral ook het gemak waarmee je radio maakt. Het is snel, kort op de bal, en je voelt die live adrenaline. Televisie kan een logge machine zijn. Maar voorlopig palmt alleen televisie mijn agenda in. De komende maanden blijf ik ook een sporttalkshow presenteren op Play Sports van Telenet. Verrassend, want ik ben geen sportmens. Denk aan de slechtst mogelijke sporter, die op school steevast als laatste werd gekozen tijdens Lichamelijke Opvoeding. Dat ben ik. Ik kijk wel graag naar sport. Dat is gelukkig voldoende voor de job.”

Tom Vets/Frank Abbeloos