Elisa Guarraci

Elisa Guarraci is een Limburgse in hart en nieren. Ze is ambassadrice van de stad Genk, al woont ze sinds een tijdje op de boerenbuiten. Na een televisie-avontuur bij JIM en de komst van een baby vond ze zichzelf professioneel opnieuw uit. “Vroeger leefde ik voor de herkenning. Ik wou met mijn hoofd op het scherm komen. Dat mensen zouden zeggen: ‘kijk, dat is die van JIM’. Maar nu is het me vooral om de erkenning te doen.”

Een simpele vraag, maar hoe gaat het met je?

Elisa: “Ik voel me stukken beter. In 2015 kreeg ik mijn ontslag bij de stopgezette tv-zender JIM, en kort erna werd ik zwanger van Emilia. Een bijzonder bittere pil. Ik zat zonder werk en bleek zwanger. De eerste vier maanden kon ik niet gaan solliciteren omdat ochtendmisselijkheid me in z’n macht had. Ik ben toen flink wat kilo’s afgevallen. Daarna was mijn buikje al flink zichtbaar.  Eerst was ik blij omdat ik me op de baby kon focussen, maar al gauw besefte ik dat het moeilijk zou worden zonder inkomen. Een kind is immers een lopende rekening. Die ‘rust’ leverde me vooral onrust op.”

Emilia bleek een huilbaby. Uiteindelijk belandde je in een postnatale depressie.

“Inderdaad, de burn-out van de pas bevallen vrouwen waar niemand openlijk over wilt praten. Al die zorgen en een stom verkeersongeluk dat de broer van mijn moeder het leven gekost heeft, waren de perfecte cocktail om me in die mentale toestand te duwen. Ik ben recht gekrabbeld, maar wens het niemand toe. Er is maar éen manier om eruit te geraken: durven omhoog te kijken en je sterk maken. In het begin was dat met kleine dingetjes. Opstaan, douchen, .. Iedere ochtend proberen je bed op te maken, of eens mascara op te doen. Zelfs al zat ik de hele dag thuis in pyjama. Het deed me beter in m’n vel voelen. Maar uiteindelijk heeft die toestand een jaar tijd gekost. Zo’n depressie kost je ook vrienden, heb ik gemerkt. Ze willen niet omringd worden door negativisme. Ik voelde ook onbegrip, zelfs van de dokter. ‘Alle moeders zijn even postnataal depressief’, vertelde die. Maar zo’n depressie is geen klein bier. Ik ben het levende bewijs.”

Hoe liet je weer de zon toe in je leven?

“Door zelf weer sociaal contact op te bouwen. Zo ging ik workshops geven. Als er een ding is wat ik goed kan, is het wel tekenen. Daarrond bedacht ik een creatieve therapie die vertrekt vanuit jezelf, je eigen handschrift. Handletteren is een moderne versie van kalligrafie. Aan het einde van zo’n workshop ga je zen naar huis met je eigen naam, citaat of wens op papier.

Vandaag de dag is iedereen alles; model, ondernemer, fotograaf, influencer. Maar onlangs had ik 200 cursisten op vijf dagen. Voor mij is dat een bevestiging dat ik goed bezig ben. Ik lever ook kunst aan horeca, particulieren, en geef workshops tot in de gevangenis. Ik doe alles op ambachtelijke wijze. Ik ken immers niks van Photoshop of andere computerprogramma’s.”

Je weet duidelijk van aanpakken.

“Vroeger was mijn instelling dat ik steeds rekende op anderen die mij werk zouden aanreiken. Nu schiet ik zelf in gang. Hoe grootser en uitdagender, hoe liever ik het heb. Vroeger had ik er schrik voor, terwijl ik nu zeg ‘bring it on!’ Bij JIM had ik destijds goede maanden met een mooie verloning, tegenwoordig zijn er maanden dat ik een flink pak meer verdien. Het leven als zelfstandige is een uitdaging, maar ik ben er fier op om mijn eigen baas te zijn, die aan elke opdracht haar eigen touch kan geven.

Mijn advies is om elke dag iets te doen wat je leuk vindt en je ziel voedt. Ook dingen die misschien niet in je onmiddellijke bereik liggen. Ik zeg niet dat ik mijn ultieme doel heb bereikt. Het leven blijft een zoektocht. Maar ik heb wel het gevoel dat je mits de juiste aanpak en het volgen van je passies ver kan geraken.”

Onlangs verscheen je wekelijks op TV Limburg. Hield je de banden met televisie warm?

“Aanvankelijk moest ik niks meer van televisie weten. Ze konden allemaal de pot op. Ik had het gevoel dat ze me in de steek lieten. Ik klopte na JIM nog bij de bazen van Medialaan en vroeg om me iets creatief te geven. Maar daar kwam niets van. Achteraf bekeken heb ik dat fout aangepakt. Zij willen dat je precies zegt wàt je wilt doen, en niet eender wat. Dat was een strategische fout. Bij TV Limburg werd ik gepolst voor het programma Thuis. Concreet kreeg ik de sleutel van een nieuwe woning, en acht weken carte blanche om de boel in te richten. Ik wou dat wel doen, maar op mijn eigen manier. Eén probleem: aan dergelijke programma’s is er sponsoring verbonden, en het is de bedoeling dat je met die partners samenwerkt. Mensen van de salesafdeling sprongen dus niet meteen een gat in de lucht, maar nu dromen we luidop van een tweede seizoen.”

Ondertussen verhuisde je van de stad naar het platteland. Hoe hard was dat wennen?

“In Genk woonde ik in een multiculturele buurt in het centrum. Maar met een hond en een kind op een kleine vrijgezellenflat voelde ik me opgesloten. Ik had nood aan rust. Nu zet ik één voet uit de deur en ik sta in het groen. We wonen in een hoeve in Sint-Huibrechts-Hern die we zelf hebben ingericht. Het verouderde huis had wel een frisse wind nodig. Daar zijn we met z’n tweeën, onze ouders en een handvol vrienden met veel goesting aan begonnen.”

Is dit je definitieve stek?

“Emilia is op 7 januari in de kleuterklas van Hern gestart. Dit prachtige dorp en haar inwoners zijn onze thuis. De ultieme droom? Dat is een tweede verblijf in het buitenland. Ooit zal dat er wel van komen. Ik heb mijn hart verloren aan Zwitserland. Nochtans komt Sint-Huibrechts-Hern in de buurt. We zitten bovenop een heuvel en hebben zicht op weides, er staat een paard in onze achtertuin en we worden omringd door veel groen. Alleen die bergen ontbreken hier.” (lacht)

 

 

 

Tom Vets / Frank Abbeloos