Dina Tersago

Wanneer deze Jet verschijnt, komt de datum waarop het kindje van Dina Tersago (38) ter wereld komt wel erg dichtbij. Midden september wordt het tweede kind van de presentatrice en partner Wim verwacht. Iets om naar uit te kijken, al geniet de voormalige miss België enorm van haar zwangerschap.

Geniet je ten volle van je zwangerschap of mag het snel achter de rug zijn?

Ik ben heel graag zwanger. Nu, ik ben ook nog niet ziek geweest, heb geen last van kwaaltjes en slaap heel goed. Natuurlijk kijk ik ook uit naar de geboorte, maar de zwangerschap op zich vind ik ook een fijne periode. Het is leuk om dat leven in je buik te voelen. Dat blijft toch een mirakel, vind ik, dat er een baby in je buik groeit. Je bent ook niet meer alleen, maar altijd met twee. Ik kan ergens op een receptie staan en ineens een duw voelen in mijn buik. Dat zijn letterlijk en figuurlijk binnenpretjes. Als je zwanger bent ziet de wereld er precies net dat beetje mooier uit. Ik loop toch wel een beetje op wolkjes.

Is dat gelukzalige gevoel gebleven na de geboorte van je eerste kindje Isak? Want dat is toch ook best een zware periode.

Dat is inderdaad een vermoeiende tijd. Zeker omdat ik borstvoeding gaf en Isak om de drie uur moest eten. Dus ja, dat is pittig, maar ik heb intens genoten van borstvoeding geven. Het is dubbel eigenlijk, want je zit vol adrenaline dus je blijft maar doorgaan. Na een jaar borstvoeding geven besefte ik pas hoeveel ik van mezelf had gevraagd. Ook al heb ik dat met veel liefde en plezier gedaan.

Ben je van plan om ook deze keer borstvoeding te geven en zou je dit in het openbaar doen? Daar bestaat best wat ophef over.

Isak gaf ik overal borstvoeding, hetzij discreet met een doek erover. Ik liep er dus niet mee te koop, maar vond wel dat dat moest kunnen. Als je een brasserie binnenstapt en je wilt je kind eten geven, vind ik het de normaalste zaak van de wereld dat dat moet kunnen. Ik vind het wel belangrijk dat mensen dat als iets natuurlijks gaan zien. Wat het uiteindelijk ook gewoon is.

Je zegt altijd al doordrongen te zijn geweest van het moedergevoel. Toch ben je er laat aan begonnen?

Ik wist zeker dat mijn leven niet compleet zou zijn zonder kinderen. Dat is natuurlijk voor iedereen anders. Ik heb evenzeer respect voor mensen die er bewust voor kiezen om er niet aan te beginnen. Voor een groot stuk is kiezen voor een kind een gevoelsmatige beslissing. Al op mijn 18e is dat gevoel bij mij naar boven gekomen. Anderzijds heeft mijn ratio steeds gezegd dat alle parameters goed moesten zitten. De juiste partner, een stabiele relatie… Ik heb gewacht tot de omstandigheden juist waren.

 

Je vliegt er een kleine maand na de bevalling professioneel alweer in door je deelname aan De Slimste Mens Ter Wereld.

Ik probeer daar niet te veel over na te denken (glimlacht). Ik ben nogal competitief ingesteld, dus ik wil het goed doen tijdens De Slimste Mens. Anderzijds weet ik hoe vermoeid je bent zo kort na een bevalling. Je zorgt voor je kind en bent al blij als je zelf al eens een douche kunt nemen en de krant eens kunt lezen. Je zit echt in je cocon. Erik Van Looy zei al grappend dat ik in dat geval wel een heel goed excuus zou hebben moest ik er al na één aflevering uitliggen. En als dat zo zou zijn, kan ik in elk geval naar huis, naar mijn leuke baby (lacht). Dat competitief kantje zou wel eens naar de achtergrond kunnen verdwijnen dan. Als mama heb je ineens andere prioriteiten, dus dan zou ik mijn deelname misschien beter kunnen kaderen.

 

Hoe het eigenlijk gesteld is met mijn parate kennis?

Ik lees de krant en ik volg het nieuws. Met namen heb ik het bijvoorbeeld wel moeilijk. Dus ik lees nu wat aandachtiger de kranten en probeer ook namen beter te onthouden. In geschiedenis of aardrijkskunde bent ik helemaal niet goed, nee (lacht). Ik ben vrij wiskundig en wetenschappelijk aangelegd. Dus daar ben ik dan misschien niet veel mee. Ik zal nog eens een atlas moeten openslaan.

Een hardwerkende mama in de media. Een gemakkelijke combinatie voor jou?

Ik ben natuurlijk niet de eerste mama die dat moet doen. Dus het vraag wat organisatie, maar dat lukt wel. Er zijn nog veel mensen die lange dagen kloppen of op onregelmatige tijdstippen werken die een oplossing moeten zoeken. Het is een beetje plannen en rekenen op mijn opvangnet van een onthaalmoeder, grootouders die inspringen en al eens een babysit. Gelukkig woon ik in een kangoeroewoning samen met mijn schoonouders. Dat wil zeggen dat zij de kinderen kunnen gaan halen bij de onthaalmoeder, als ik er niet tijdig geraak. Tenzij ze zelf weg zijn natuurlijk, dan ga ik op zoek naar een alternatief. Mijn man heeft het momenteel druk met Comics Station Antwerp, zijn nieuwe indoorpretpark in Antwerpen. Dus dan probeer ik zo goed als het kan alles te regelen.

Kinderen zorgen misschien wel voor wat meer structuur in je leven.

Vroeger nam ik de dagen zoals ze kwamen. Was er geen eten, dan ging ik 's avonds wel een pizza eten. Dat had zijn charme, maar met een kindje weet je dat je maar beter iets gezonds kan klaarmaken. En dan ben ik ook wel fier op mezelf dat ik dat gedaan heb (glimlacht). Een kind zorgt wel voor een bepaalde regelmaat, ja. Je leeft iets bewuster. Ik heb dat eerste deel gehad en dat was leuk. Nu komt mijn gezin op de eerste plaats en geniet ik enorm van al die huiselijke omstandigheden. Ik ben volwassen geworden terwijl het leven vroeger precies één grote speeltuin was. Een nieuwe fase. 'Nu is mijn leven pas echt begonnen,' denk ik dan.

Shana Meeus / Frank Abbeloos