“De impact van een kind wordt onderschat”

Op Eén ziet u Clara Cleymans (27) nog enkele weken aan het werk in De Ridder, maar de actrice heeft momenteel andere dingen aan het hoofd. In augustus werd ze voor het eerst moeder. “Ik wil niet de fout maken om heel snel weer volle dagen te werken, maar stilzitten kan ik ook niet”, vertelt ze. “Gelukkig staat er nu een theaterproject gepland, en kan Jeanne mee naar de repetities.”

Jeanne kwam op 15 augustus ter wereld, net in een rustigere periode voor jou. Perfecte timing?

Clara: “Ik mag niet klagen. (lacht) De opnames van De Ridder waren in december 2015 afgelopen. Tijdens de laatste draaidagen had ik last van ochtendmisselijkheid, maar ik linkte dat toen niet aan een zwangerschap. Maar het kwam inderdaad goed uit, want in het voorjaar had ik weinig te doen. Ik heb zelfs volop aan mijn thesis filosofie gewerkt.”

Waarom koos je de naam Jeanne?

“Ik vond dat het moest kloppen met de Franse achternaam van mijn man, Mahieu. Bovendien heten heel wat sterke vrouwen zo: Jeanne d’Arc, actrice Jeanne Moreau, choreografe Jeanne Brabants. De naam was snel gekozen. Ook dat mijn broer Jelle peter zou zijn, lag gauw vast. Hij is mijn enige broer en ziet graag kinderen.”

Hoe beleefde je die eerste weken met Jeanne thuis?

“Jeanne is een rustige baby en we nemen haar zelfs mee op restaurant. Vriendinnen hebben aangeraden om deze weken te koesteren. Dat doen we ook. Er passeert makkelijk een uur waar ik enkel naar haar kan kijken en genieten. Ook de zwangerschap was fijn. Enkel de laatste week werd het lichamelijk zwaar. Ik had geen schrik voor de bevalling.”

Hoe zie je je carrière na De Ridder?

“Sommige collega’s die een kind kregen zeiden me dat ze té vlug terug volle bak aan het werk zijn gegaan. Men onderschat de impact van een baby. Ik ben dus voorzichtig. Ik ga wel repeteren voor een stuk van Jan Fabre, en dit najaar trekken mijn man, die muzikant is, en ik naar de culturele centra met Club 27. De titel verwijst naar het lijstje van muzikanten die op hun 27ste het loodje legden, zoals Jimi Hendrix, Jim Morrison, Kurt Cobain en Amy Winehouse.”

Je verdient goed de kost als actrice. En dan zeggen dat je geen actrice wou worden.

“Dat was zeker geen kinderdroom. Ik hoor collega’s soms zeggen dat ze reeds in hun kindertijd zichzelf op de planken zagen staan. Ik heb dat nooit gehad. Jelle was thuis de entertainer en dat was genoeg. Ik werd ook niet aangemoedigd door mijn moeder (actrice Karin Jacobs, red.) om actrice te worden. Nu is ze natuurlijk fier. Wie zou dat niet zijn? Maar ze hamert er altijd op dat succes zeer vergankelijk is in deze sector. Ik hou er rekening mee dat men mij nu even minder vraagt voor televisie.”

De Ridder heeft vier seizoenen gelopen. Dat was voldoende?

“In 2012 bij de opstart werd er door de VRT gecommuniceerd dat De Ridder een langlopende reeks zou worden à la Witse (dat 10 jaar liep, red.), maar dat had men tegen mij zo niet gezegd. (lacht) Vier jaar was dus genoeg.  De reacties die we kregen uit de gerechtelijke wereld waren gemengd. Ik kreeg mooie complimenten van een substituut-procureur, in de aard van: Hoe je daar keek naar het slachtoffer, was zo herkenbaar. Dat motiveert. Maar een advocaat vond dan weer dat het allemaal te gedramatiseerd werd. Maar we maken uiteindelijk een tv-serie, hé.”

Je was amper 23 toen de reeks begon. Heeft ze je volwassen gemaakt?

“Het is in elk geval de reeks geweest die gelijk liep met grote veranderingen in mijn leven. Bij de start had ik nog een andere partner, nu ben ik getrouwd en heb ik een kind. Ik haatte het om kind te zijn, ik wou snel volwassen zijn. Maar nu voel ik me nog steeds een jongere, geen vrouw. Ik ben bijvoorbeeld nog altijd slecht in zakelijke gesprekken. Volwassen dingen doen: ik blijf het raar vinden.”

Keek je ook toe tijdens echte rechtszaken?

“Tijdens de voorbereidingen van de reeks woonde ik enkele zittingen bij van de correctionele kamer. Toen besefte ik plots dat sommige zaken veel minder zwartwit zijn dan wij meestal denken. Zo was er eens een uitspraak in een drugszaak. Wij denken dan dat de daders misdadigers zijn en willen hen zonder excuus naar de gevangenis sturen. Maar de mensen die zich moesten verantwoorden kwamen uit een arm milieu en hadden thuis nooit iets anders gezien. Dan vraag je je af of een celstraf wel de beste oplossing is.”

Is er een carrière als openbaar aanklaagster aan je voorbij gegaan?

“Ik zou zeker Helena’s jachtige leven niet willen. Ik zou er best problemen mee hebben om ingrijpende beslissingen te nemen over het leven van iemand anders. Al was ik blij om te constateren dat de mensen van het gerecht echt goed willen doen. In die drugszaak die ik aanhaalde werd er vooral op toegekeken dat zowel dealers als verslaafden gepaste begeleiding en therapie kregen, in plaats van ze gewoon achter de tralies te steken. Ik vond het geruststellend dat men bij het gerecht ook naar de mens achter de façade kijkt.”

Tom Vets / Frank Abbeloos