Cath Luyten

Mochten we bekende Vlamingen quoteren op hartelijkheid, staat Cath Luyten (40) in de allerhoogste regionen. Dat blijkt nog maar eens tijdens deze babbel. De presentatrice van Vandaag Over Een Jaar kreeg deze lente tientallen mensen over de vloer die een bijzondere missie hadden. Zelf heeft ze maar weinig ambitieuze plannen. “Gelukkig zijn met mijn man en zoon, en weinig zorgen aan mijn hoofd. Voor mij is dat al voldoende in het leven.”

Veel mensen hebben tegenwoordig een bucket list. Jij ook?

Cath: “Eerlijk? Nee. Is dat erg? (lacht) Voor mij is het leven goed zoals het is. Misschien komt het ook omdat ik door sommige verhalen uit Vandaag Over Een jaar ben gaan beseffen dat een mens veel ellende kan te verwerken krijgen. Ik heb een vrij zorgeloos leven, en dat kan lang niet iedereen zeggen. Al heb ik heus nog wel dromen hoor. Ik wil met mijn man Frank (Raes, red.) en onze zoon eens een jaar van huis met de rugzak. Maar ik ben realistisch: het zal er wellicht nooit van komen.”

Frank gaat toch volgend jaar op pensioen?

“Tja, officieel wel. (lacht) Maar ik denk niet dat hij zinnens is om achter de geraniums te gaan zitten. Bij de VRT moet je op 65 op pensioen als je in vaste dienst bent. Maar je kan perfect blijven verder werken als zelfstandige. En ik? In televisieland weet je nooit wat er op je pad komt, maar ik ben nu toch al wat jaartjes bezig. Ik pieker niet meer tijdens onzekere momenten. Toen ik in 2014 de Openbare Omroep verliet om voor een productiehuis te werken, verklaarden mensen me gek. Het was inderdaad een sprong in het onbekende. Maar elk jaar heb ik al een programma mogen maken, en telkens in een ander genre.”

Je bent vorig jaar veertig geworden. Had je het daar moeilijk mee?

“Lange tijd wel, maar het is verwerkt. Het is maar een getal. Al voel ik het wel. Als ik tot ’s ochtends de bloemetjes heb buitengezet, ben ik de dag erna een wrak. Ik ga daarom sneller door, anders is het weekend naar de vaantjes. Ouder worden heeft niet alleen nadelen. Rimpels en grijs haar kunnen ook z’n charmes hebben. Ik ben ook niet iemand die aan haar lichaam zal laten prutsen om de eeuwige jeugd te behouden. Elke operatie is een berekend risico. Dat risico nemen, puur uit ijdelheid, heb ik er niet voor over. Al moet de aftakeling van het lichaam niet te snel komen. Bij Vandaag Over Een Jaar hebben we het eerste deel van het verhaal telkens in januari 2017 opgenomen, de afloop konden we pas in januari 2018 draaien. Om de continuïteit te behouden, moesten mijn kapsel en mijn kleren identiek zijn. De ploeg had zelfs een maatje groter voorzien, mocht ik plots zijn verdikt. En elke week kwamen die snoodaards vragen of ik al grijze haren had bijgekregen. Zo’n vaart is het niet gelopen.”

Ga je nog een vervolg maken op Buurman Wat Doet U Nu?

“Voorlopig zijn we klaar met dat programma. Al heb ik er fijne herinneringen aan. Met heel wat bekende Nederlanders heb ik nog steeds contact. Henny Vrienten, Rob De Nijs,… wat een aangename warme mensen. Ik ben erg blij dat we uiteindelijk toch bij Tatjana Simic mochten langsgaan, de actrice uit Flodder waar het programma de inspiratie vond voor de titel. De ontmoeting was ook fascinerend. Langs de ene kant heeft ze een mondain leven in Monaco, maar tegelijk zag ik vrij snel dat geld niet eindeloos gelukkig maakt. Na een tijdje begint een rit in een Rolls Royce ook te vervelen hoor. (lacht)

Je groeide op in Koewacht, pal aan de grens met Nederland. Hoe verknocht ben je aan je roots?

“Enorm. Voor mij staat Zeeuws-Vlaanderen synoniem voor vakantie. Stiekem droom ik ervan om weer daar te wonen, maar het is niet ideaal qua afstand voor het werk. Tegelijk is het misschien beter dat ik niet permanent terugkeer. Ik wil het ideaalbeeld van idyllische plek zonder zorgen geen oneer aandoen. Ik compenseer het door er vaak even uit te waaien. De stranden aan de Zeeuwse kust zijn zoveel mooier dan die van België. Daar heb je immers geen volgebouwde dijken vol appartementen. Het strand bij het plaatsje Groede is één van mijn favorieten. Ik hunker vaak naar de rust en stilte van Zeeuws-Vlaanderen. Als er dan toch nog iets op mijn bucket list moet staan: rond cruisen met een motor door de weidse Zeeuwse polders. Dat moet zalig zijn.”

Werd het thuis aangemoedigd om in de televisiesector te gaan werken?

“Die passie voor het vak zat er al erg vroeg in. Ik was begeesterd door televisie, al keken we thuis vroeger vaak naar de Nederlandse tv. Ivo Niehe, Jos Brink, Ron Brandsteder en Jan Lenferink… dat waren de tv-gezichten uit mijn jeugd. Als kind zat ik steeds eigen programma’s te maken, gewapend met een microfoon en een stereo-installatie. Ik heb nog steeds een opname van een half uur waarin ik een tennismatch ensceneer. Inclusief commentaar en het geluid dat de bal maakt als die het racket raakt.”

Wat is de grootste misvatting over jou?

“Dat ik altijd goedgezind ben. Wie de Cath van televisie kent, ziet mij inderdaad haast altijd lachen. Maar dat hoort ook bij de job. Niemand zit te wachten op een zure, slechtgezinde host. (lacht) Maar ik ben even vaak somber als vrolijk. Ik heb heus ook mijn mindere momentjes, maar die hoeven zo weinig mogelijk mensen te zien. Tenslotte zijn het vaak futiliteiten. Mensen die een partner of een kind verliezen, dat is pas erg.”

Tom Vets / Frank Abbeloos