Ann Reymen

Jong radiogeweld maakt bij MNM de dienst uit, maar de frisse veulens worden er ook door enkele ervaren rotten geflankeerd. Eén van hen is Ann Reymen (42), die al ruim achttien jaar aan de Reyerslaan werkt. Dit najaar vult ze het middagblok bij de jongerenzender. “Radio maken is een verslaving. Onlangs moest ik enkele weken niet presenteren, en ik werd haast gek dat ik niks om handen had.”

Voor wie niet naar de radio luistert, lijk je al een poos uit de schijnwerpers. Toch?
Ann: “Televisie is lang een afgesloten hoofdstuk geweest, al ben ik nu net aan de opnames van #LikeMe begonnen. Ik heb nog Woord en Drama gestudeerd, en het personage gaat veel drama verkopen. (lacht) Maar ik voel me vooral een radiodier pur sang. Ik kreeg jaren geleden de kans om volledig over te stappen naar televisie, maar ik heb het nooit gedaan omdat mijn hart bij de radio ligt. Vroeger combineerde ik ook de twee omdat ik geen rekening met een gezin moest houden. Maar als er kinderen komen, moet je keuzes maken.”
 
Is het niet steeds lastiger om op de hoogte te blijven van de muzikale smaak van de jeugd als je zelf een veertiger bent?
“Nee, dankzij mijn kinderen ben ik up-to-date. Die komen vaak met nieuwe dingen af, en zo ben ik snel op de hoogte. Eigenlijk ben ik de coolste mama aan de schoolpoort.” (lacht)

Zitten je kinderen vaak op sociale media?
“Mijn oudste dochter vraagt om op Instagram te mogen -Facebook blijkt alweer passé bij de jeugd- maar dat vind ik nog veel te vroeg. Onlangs had ik een foto van haar op Instagram gezet, en toen ze dat te weten kwam zei ze dat ik eerst haar toestemming had moeten vragen. Sindsdien vraag ik altijd toestemming als ik een foto wil posten.”

Zijn jullie afgelopen zomer op vakantie geweest?
“In juli heb ik elke dag gewerkt, in augustus was ik bewust een maand thuis. Dat komt omdat we in december een grote reis met de kinderen maken. We gaan rondtrekken in Azië. Of ik geen schrik heb? De iPad gaat mee, dan zwijgen ze wel een poosje.” (lacht)

Heb jij al veel van de wereld gezien?
“Niet zoveel. Het is er nooit van gekomen, omdat ik direct ben beginnen te werken. Ik werkte elke dag, en combineerde zelfs verschillende jobs. Een sabbatjaar was leuk geweest, maar ik deed mijn job ook zo graag. ”
 
Hoe ga je om met ouder worden?
“Ik vind dat ik er nog vrij goed uitzie. Ik heb geen schrik van de rimpels. Dat is toch onvermijdelijk. Ik voel me ook jong, omdat ik tussen de jonge mensen zit. Never a dull moment bij MNM, hoor. Ik werk bijna twintig jaar bij de openbare omroep. Soms schrik ik daarvan. Op de redactie van MNM lopen mensen rond die net waren geboren toen ik aan de slag ging bij Donna. Toch bizar?”

Kennen ze je eerdere palmares in de media?
“Ze schrikken soms van wat ik heb gedaan. Dat ik óók in Het Swingpaleis zat of een programma met Chris Dusauchoit presenteerde. De herkenning op straat is veel minder. Dat was vooral ambetant als je naar een muziekfestival ging en door mensen werd aangeklampt die gedronken hadden. Vroeger had ik meer problemen met die bekendheid. Ik was toen zelfs een poosje in therapie omdat ik die aandacht niet kon vatten. Ik werd constant aangekeken. Op den duur leek het alsof iedereen naar mij staarde. Ik kreeg geen adem meer. Ik stond destijds anders in het leven dan die jonge twintigers van nu. Ik merk dat die meer over de dingen des levens nadenken. Wij deden maar, zonder veel te overpeinzen. Wij gingen uit tot in de vroege uurtjes, en realiseerden ons om vier uur in de ochtend dat we enkele uren later moesten presenteren. Dan gingen we bij de VRT in de zetel crashen alvorens op uitzending te gaan. De huidige generatie doet dat niet.”

Ben je een moederfiguur voor de jonge MNM-ploeg?
“Absoluut. Ze komen vaak met vragen aankloppen. Al moet ik dan geregeld horen dat ze dat aanvankelijk niet durfden, omdat ze schrik van mij hadden. Voor jonge mensen is het heel wat om plots te mogen werken voor radio-idolen als Tom De Cock en Peter Van de Veire. Ik had dat twintig jaar geleden met Leen Demaré. Die was behoorlijk recht voor de raap, en ik kneep ook de billen dicht. Maar nu zijn we goede vriendinnen.”

Verlang je nog naar die goeie oude Donna-tijd?
“Verlangen is een groot, maar de herinneringen zijn memorabel. Donna was een megahit. De taferelen die ik toen zag op de Zomertour, staan nog steeds op mijn netvlies. Er werden toen ketchupflessen van een bekend merk in het publiek gegooid. Ik zie nog voor me hoe mensen letterlijk begonnen te vechten om zo’n fles. Het waren andere tijden. De magie van radio en televisie is verminderd, mensen zijn daarin veel rustiger geworden.”

Tom Vets / Frank Abbeloos