Anke Buckinx

Anke Buckinx beleefde dit jaar een zomer om nooit te vergeten. Samen met haar verloofde Tom en dochtertje Lou (4,5) verwelkomde ze haar zoon Max. Op haar 38ste zegt de Limburgse radio-dj dat haar kindergeluk compleet is. “Lou wou liever een zusje, maar nu is ze helemaal in de wolken met haar kleine broer.”

Wat was de grootste uitdaging? Van geen naar één kind? Of van één naar twee?
Anke: “Toch het eerste. Ik was toen ook ongeruster. Je moet weten dat ik nul ervaring had met kinderen. Er waren geen kleine kinderen in de familie, ik heb nooit gebabysit of was nooit leidster bij een jeugdbeweging. In het ziekenhuis gaven ze me zelfs een snelcursus pampers verversen. (lacht) Omdat ik zoveel vragen had, was ik ongerust over alles. In dat opzicht is het nu veel meer relax. Ik maakte me bij de komst van Max nooit zorgen, noch heb ik bij het minste probleem een dokter opgezocht. Omdat ik me alles herinnerde van de eerste keer, kon ik er nu meer van genieten. Dat komt ook omdat ik weet dat het de laatste keer is. Er komt geen derde kind.”

Je gaf Lou borstvoeding. Doe je dat bij Max ook?
“Ja, drie keer per nacht sta ik op om hem eten te geven. Het was een bewuste keuze om borstvoeding te geven. Het gaat me goed af, al is mijn slaap erdoor onderbroken. Ook op het werk zit ik te kolven. Maar het is goed voor de baby en ik doe het zelf super graag.”

Hoeveel slaap jij eigenlijk nog?
“Veel te weinig. Ik heb een chronisch slaaptekort opgebouwd. Enkel op zaterdagochtend kan ik uitslapen. En dat is dan tot half acht. Ik probeer wel overdag enkele powernaps van twintig minuten te doen. En veel koffie helpt ook om wakker te blijven. Ik lijk steeds met een jetlag rond te lopen.” (lacht)

Krijg je nog al je werk makkelijk geregeld?
“De combinatie van alle dingen is pittig. Ik klop zelfs meer uren dan een fulltime job. Want er zijn ook reclamespotjes die ik inspreek, de columns die ik schrijf  en andere freelance opdrachten. Tom werkt in Leuven, wat ook ver van huis is. Elke keer is het een uitdaging om alles gerund te krijgen, en ervoor te zorgen dat de kinderen niks te kort komen. Mensen zeggen soms dat ze qualitytime of me-time missen. Ik mis dat niet. Je weet dat als er jonge kinderen in huis zijn, dat de tijd voor jezelf wegvalt. Wat ik mis, is tijd in het algemeen. We zijn ook nog aan het verbouwen, en dat neemt ook veel tijd in beslag.”

Een klein project of het hele huis?
“Met de bovenverdieping zijn we helemaal klaar. Nu komen de leukere dingen aan bod zoals meubels kopen, schilderen en inrichten. Maar de benedenverdieping en de tuin wachten ook nog om aangepakt te worden. Gelukkig krijgen we veel hulp van onze ouders en schoonouders.”

Hoe reageerde Lou op de komst van een tweede kind?
“Ze wou dolgraag een zusje.  Toen ze vernam dat er een jongen kwam, reageerde ze teleurgesteld. Maar nu is ze super blij. Als ik die dynamiek tussen Lou en Max zie, ben ik blij dat Lou een broertje heeft gekregen.”

Ontfermt ze zich over hem?
“Ze zorgt goed voor Max. Ach, ik heb makkelijke kinderen. Eindeloos huilen? Reflux? Niks van te bespeuren. Ik besef dat ik blij mag zijn. Ik durf dat zelfs amper luidop te zeggen. Het is haast een taboe, want zoveel anderen hebben het lastiger met hun kroost. Niet dat mijn kinderen nooit wenen of dat ze niet moeilijk doen hoor. Mijn dochter is 4,5 jaar en een pittig geval. Ze is verbaal zeer sterk. Soms ben ik te moe om met haar in discussie te treden. Ik wil consequent zijn, maar als ik moe ben laat ik ze soms langer dan normaal op de iPad tokkelen.”

Merk je al een eigen karaktertje bij je dochter?
“O ja. Amai. (lacht) Ik heb een felle dochter. Zo avontuurlijk, nieuwsgierig en geinteresseerd in alles. Op school krijgt ze al wetenschap. Ze is gebiologeerd door een gekke professor die allerlei proefjes doet. Ze is ook met letters en cijfers bezig. Ik merk vaak een honger naar leerstof, op het streberige af. Ze wil altijd de eerste, beste en snelste zijn. Ik weet niet van wie ze die eigenschappen heeft. Ik ben zo niet, en Tom ook niet. Dat is wel grappig. Stilzitten is niks voor haar. Ze zit ook op turnen, balletles, kleuterdans… Ze wil altijd maar gestimuleerd worden.”

Had je de komst van een tweede kind bewust nu ingepland?
“Ja, we wilden wachten tot Lou een zelfstandig kind was vooraleer aan een tweede kind te beginnen. Ik wou niet met twee pamperkinderen zitten. Anderen verkiezen net om een tweede kind heel snel te laten komen, maar mijn keuze leek me makkelijker. Als ik borstvoeding geef, snapt Lou dat haar kleine broer voorrang heeft.”

Ben je de zwangerschapskilo’s al kwijt?
“Nog niet. Ik heb er nog zes te gaan. De eerste kilo’s verdwenen door de borstvoeding behoorlijk vlot. Voor de overige kilo’s zal ik op dieet moeten. Maar nu ontbreekt me de goesting om dat te doen. Ik slaap al zo weinig. Pak nu niet ook nog m’n eten af. (lacht) Tijd om te sporten heb ik niet, en ik heb er ook geen zin in.”

Tom Vets / Frank Abbeloos