“Ik wil absoluut niet arrogant overkomen”

Het begon met de rol van Koen Baetens bij De Buurtpolitie, maar intussen gaat de carrière van Andy Peelman (34) in sneltempo vooruit. Zo is hij dit najaar het gezicht van een nieuw programma op VTMKZOOM en staat hij met enkele bekende collega’s op de planken. Ook op de baan gaat het hard voor Andy, scheurend in z’n Jaguar sportwagen. Alhoewel, aangezien de Aalstenaar in het echte leven ook politieagent is, zal je hem niet sneller dan aan 120 kilometer per uur zien voorbijrijden.

De herfst brengt je terug naar het theater.

Andy: "Eigenlijk is alles begonnen door me zo'n 16 jaar geleden bij de plaatselijke amateurtoneelvereniging aan te sluiten. Zo'n groep rond de kerktoren, ken je dat? Zo ben ik dan de televisiewereld ben ingerold. Maar dat toneelspelen ben ik altijd blijven doen. Vanaf oktober sta ik inderdaad met Karel Deruwe en Wendy Van Wanten op de planken in Wie wordt de man van Wendy? en met onder meer Christophe Stienlet speel ik volgend jaar Het Slippertje in Het Fakkeltheater in Mechelen. Ik kijk er erg naar uit, voor mij is dit een beloning op theatervlak. Een acteur zou ik mezelf trouwens nog steeds niet noemen. Ik blijf iemand die toneelspeelt."

Welke ambities op theater- of televisievlak koester je nog?

"Ik laat alles maar op me afkomen. Ik had een leven voor televisie en zou dat ook erna hebben, aangezien ik in het echte leven ook politieman ben. Het is fijn om een plan B te hebben, maar voorlopig loopt het allemaal vlot wat televisiewerk betreft. Zo is sinds deze maand Wakandy te zien op VTMKZOOM. In dit programma word ik telkens uitgedaagd door mensen die uitblinken in hun vak, zoals een topsporter of -muzikant. De max om te mogen maken!"

Het tiende seizoen van De Buurtpolitie komt eraan. Ook die doelgroep bestaat tegenwoordig voor een groot stuk uit kinderen.

"Daardoor is het programma best veranderd. Zo zullen we geen bier, sigaretten of lijken expliciet in beel brengen. Ik vind wel dat we daar wat mee moeten opletten: De Buurtpolitie mag niet te kinderachtig worden, want we maken nog altijd geen kindertelevisie. Als volwassenen ons programma kinderachtig beginnen vinden, hebben we een probleem. Onze brede doelgroep, met daarin mensen van pakweg 7 tot 77, moeten het leuk blijven vinden om te kijken. Volgens mij is dat ook ons succes, dat het een programma is dat voor iedereen plezant is om naar te kijken."

Zou je de aandacht van je fans nog kunnen missen? Je bent erg open naar hen toe.

"Ik weet niet of ik het allemaal nog zou kunnen missen. Dat is een moeilijke vraag. Het klopt dat ik op mijn huwelijksdag getrakteerd heb op Cava en fruitsap. Mijn fans steunen me door dik en dun en daarvoor wil ik graag iets terugdoen. Trakteren is dan echt geen moeite. Het laatse wat ik wil is arrogant overkomen, inderdaad. Als ik naar de wc ga, ruikt het daar ook niet naar rozen hé, om het maar even plat te zeggen (lacht). Ik verwacht alleen dat mensen beleefd blijven wanneer ze bijvoorbeeld een foto vragen, want dat is niet altijd het geval. Misschien is het net omdat ik zo toegankelijk ben, dat mensen me zomaar bij de arm durven grijpen of vanuit de verte: “Hey, kom eens”, roepen, in plaats van simpelweg naar mij te komen en te vragen of ik misschien vijf minuutjes tijd heb. Als ik dan op de onbeleefde aanpak niet reageer, ben ik ook nog eens de dikke nek. Daar heb ik het soms echt moeilijk mee. Want als iemand het vriendelijk vraagt, zal ik nooit een foto weigeren. Integendeel."

Wat doet al dat succes met je relatie?

"Mijn vrouw en ik zijn intussen al negen jaar samen. Ze steunt me in mijn carrière en is ook degene aan wie ik altijd raad zal vragen. Tine is een stuk nuchterder dan ik, dus wanneer ik telefoon krijg en misschien te snel enthousiast reageer of impulsief op een voorstel zal toezeggen, is zij degene die de handrem optrekt. Dat is precies wat ik af en toe nodig heb, iemand die me wat afremt om bewust de voor- en nadelen van een eventuele nieuwe uitdaging af te wegen."

Nemen mensen je als agent altijd even serieus sinds je politieman Koen speelt? Verwarren ze je niet met je personage?

"Ik werk in het Brusselse, dus het voordeel is dat mensen me daar niet kennen. Niet tegenstaande moesten we een tijdje terug tussenkomen bij een caféruzie waarbij Koen me eigenlijk geholpen heeft. We wisten op voorhand dat we bij dat café in een situatie zouden terechtkomen die geen lachertje zou zijn. Dat de hond zou moeten ingezet worden en er klappen zouden uitgedeeld en geïncasseerd moeten worden. Toen ik uit de wagen stapte hoorde ik meteen: “Hé mannen, dat is Koen van de televisie.” Na een paar seconden was ik die gasten hun beste vriend, puur omdat ze het gevoel hadden dat ze me kenden. Voor hen was ik die sympathieke flik van De Buurtpolitie en de zaak was afgehandeld, zonder kleerscheuren. Ik heb zelfs nog een Cola light met die mannen gedronken."

Wat is je leukste Buurtpolitieherinnering totnutoe?

"Eigenlijk werk ik heel graag met dieren omdat die zo onvoorspelbaar zijn (glimlacht). Maar wat ik uiteindelijk het fijnste vind aan mogen meespelen in De Buurtpolitie is dat ik kinderen gelukkig kan maken. Als een kindje voorbijwandelt en me aankijkt met een blik die zegt: “Die bestaat echt!”, dan kan het me niet schelen wat mensen soms van het programma vinden. Als ik dat kan teweegbrengen bij klein mannen, dat is goud waard."

Shana Meeus / Frank Abbeloos